HTML{height:100%;cursor:text;}
BODY{padding:3px;border:0px;margin:0px;} .PlainText,.HTML{font-family:'Lucida
Console' !important; font-size: 80%;} P{margin:0em !important;padding:0em
!important;} BLOCKQUOTE,UL,OL{margin-top:0em !important;margin-bottom: 0em
!important;padding-top:0em !important;padding-bottom:0em !important;}
*{text-indent:0in !important;} SPAN.squiggly{border-bottom:dotted 1px #f00}
function Init()
{
if(window.location.search.indexOf("pf=pf") >= 0)
{
var hostname = window.location.hostname;
var firstDotFromRight = hostname.lastIndexOf( '.',
hostname.length );
var start = hostname.lastIndexOf( '.', firstDotFromRight - 1
);
var domain = hostname.substr( start + 1 ).toLowerCase();
if (("live.com" == domain) || ("live-int.com" == domain))
{
document.domain = domain;
}
}
}
Dear Friend,
I assume that this message will reach you in good health. However,
it's just my urgent need for foreign partner that made me to contact you for
this transaction. I assured you honesty and reliability to champion this
business opportunity.
I am Mohammed Salif, working in the African development bank
BURKINA-FASO, WEST AFRICA and currently holding the post F.O.M. in our bank. I
have the opportunity of transferring the left over funds ($13,200.000.00
Million Dollars) of one of our bank's customer who died along with his entire
family in 2003 in a plane crash.
I am inviting you for a business deal where this money can be
shared between us in the ratio of 50/50,on the acceptance of my proposal,
Further details of the transfer will be forwarded to you as soon as i receive
your return mail immediately as soon as you receive this letter.
Please indicate your willingness by sending the below information
for more clarification and easy communication.
Full Name
Contact address
Tel..
Hoping to hear from you as soon as possible.
Regards
Salif.
From cricket scores to your friends. Try the Yahoo! India Homepage!
http://in.yahoo.com/trynew
[Non-text portions of this message have been removed]
As the business war on the air is hotting up with so many low-budget
airlines dominating the sky, the passengers can now enjoy the best
deals. The webguide - http://cheapairtickets.myguideforlife.com -
helps you find the cheapest and even free air tickets to make your
journey more happier and very less expensive.
Visit the website now to find out how to get the cheap and free air
tickets: http://cheapairtickets.myguideforlife.com
As the business war on the air is hotting up with so many low-budget
airlines dominating the sky, the passengers can now enjoy the best
deals. The webguide - http://air.myguideforlife.com - helps you find
the cheapest and even free air tickets to make your journey ore
happier and very less expensive.
Visit the website now to find out how to get the cheap and free air
tickets: http://air.myguideforlife.com
The fast paced advancements in education and technology require us to
keep up to date in the chosen field. We also need to improve our skill
sets or study a new discipline to meet ever growing competition in the
job market. Online degrees offer the best solution to all of us as we
don't have to attend regular classes leaving our present commitments.
Visit the website for some valuable tips on how to get online degrees
from world's renowned universities to improve our academics and
further our career interests: http://onlinedegrees.onlineseeker.info
The More You Learn The More You Earn
* Don't quit your job
* Obtain your degree online on your schedule
* Earn more money
Average Salary Pattern:
High School Diploma - $34k
Associate Degree - $46k
Bachelor's Degree - $65k
Master's Degree - $83k
PG Degrees - $103k
Visit the website for some valuable tips on how to get online degrees:
http://onlinedegrees.onlineseeker.info
Genuine Lifetime Income!! www.moreinfo247.com/9496317/CB
<http://www.moreinfo247.com/9496317/CB> Earn!! à 5000 US Dollars
per month without Investment By working only one hour per day from the
cyber café or PC Guaranteed Earnings for Lifetime!! 100% Legal
100% No Investment 100% No Scam 100% Free Training Support 100% No Door
to Door Selling Products For more details visit :
<http://www.moreinfo247.com/10029278/CB>
<http://www.moreinfo247.com/9495211/> www.moreinfo247.com/9496317/
<http://www.moreinfo247.com/9496317/> CB Check Your Mail ID -
Inbox Immediately after logging in Note : If u want to make genuine
and handsome Income, please login immediately otherwise please
ignore.... Notice; u r receiving this message b'coz u r the member of
yahoo groups <http://groups.yahoo.com/> Thank You
[Non-text portions of this message have been removed]
Beste Palestrini,
Ter gelegenheid van de opening van haar foto-expositie 'de weg' nodigt
Ella Pronk - Palestrinastraat 6 - jullie uit om "dans son atelier"
a.s. zaterdag, 11 maart, met haar en Willem Engelsman het glas te
heffen op onze creatieve vermogens.
Het atelier is gevestigd op het WG-terrein, M.v.B. Bastiaansestraat
51, zaal 26 op de begane grond van het voormalige Paviljoen 18, dat op
de gevel het opschrift 'Vrouwenkliniek' draagt.
Je bent welkom vanaf 17:30u.
Bezoek voor nadere informatie <a
href="http://uk.groups.yahoo.com/group/palestrinastraat">de
Palestrinastraat site</a> waar je een plattegrond vindt van het WG-
terrein en het programma van de manifestatie "Terra Incognita", waar
alle ateliers van 9 maart tot 9 april aan deelnemen.
Tot ziens,
Ronald Langereis
Beste buren,
Na het boekje over 'onze' Palestrinastraat van Eric-Jan in 2004,
laatst door iemand nog "een klein meesterwerkje" genoemd, liet ik
eind maart 2005 een boekje over onze achterburen verschijnen: 'de
kleine van Bree.'
Enigszins 'postuum', want de oplage is uitverkocht, verscheen er nu
alsnog een recensie in het februarinummer van "Ons Amsterdam". Het
leek me aardig, vooral voor degenen van jullie die vorig jaar de
muzikale presentatie in de Obrechtkerk hebben bezocht, de recensie
via de straatsite beschikbaar te stellen.
>> Een primeur binnen het straatboekengenre is 'De kleine van Bree',
want dat gaat niet eens over een hele straat, maar slechts om een
rijtje van 20 huizen in de Van Breestraat (achter het Concertgebouw)
die, met hun twee verdiepingen en zolder lager zijn dan de rest van
de straat: de nummers 26 t/m 68. De intellectuele, individualisti-
sche bewoners daarvan leerden elkaar beter kennen toen zij in 1998
samen werden geconfronteerd met funderingsproblemen van hun huizen.
Bij de bouw van dit rijtje in 1898 bleek de aannemer, J.A. de Waal
(van de Waalpaal), in strijd met de aanbestedingsvoorwaarden de
zogeheten 'Rotterdamse fundering' te hebben toegepast: één palenrij
in plaats van een dubbele rij. En die palen stonden bovendien veel
te ver uit elkaar. Een eeuw later bleken de huizen snel te verzak-
ken. Gunstig bijproduct van dat leed is dit boekje, met veel verha-
len van en over bewoners of oud-bewoners, zelf geschreven of uit hun
mond opgetekend door de samenstellers, dit aangevuld met wat losse
historische documenten en een artikel over boomkwekerij Pomona, die
hier lag vóórdat de straat gebouwd werd. Een beetje rommelig is het
boekje wel, vol onnodige herhalingen. Maar dit kleine stukje straat
bevat gelukkig méér kleurrijke figuren dan de hele Prinses Irene-
buurt bij elkaar. Ook de voorheen middenstandsachtige Van Breestraat
is sinds omstreeks 1980 een rijkeluisstraat, maar dan voor mensen
die zich minder interesseren voor de beurskoersen dan voor de
literatuur, kunst, muziek, geschiedenis en psychologie. Dichteres
Elisabeth Eybers woonde er, de zoon van Frederik van Eeden, die het
bureau van zijn beroemde vader liet staan voor de nieuwe bewoners
(toevallig historici), schrijver Hans Vervoort woont er nog en
dichter Jac. van Hattem woonde er pal tegenover. Kees Fens noteerde
ooit ontroerd dat hij hier, 's avonds langslopend en binnenglurend,
mensen een boek zag lezen in plaats van tv kijken. En tijdens een
straatfeest brachten muzikale bewoners, onder wie Trijntje en Tjeerd
Oosterhuis, hier ooit muziek ten gehore van J.B. van Bree (1801-
1857), ooit nationaal beroemd dirigent van het Felix Meritisorkest
en componist van de geruchtmakende opera 'Sappho', vorig jaar in dit
blad besproken. Kortom: een boek vol snippers, maar boeiende
snippers. (Peter-Paul de Baar) <<
Mijn nieuwste uitgave, 'Een vreemdeling die geen kwaad doet',
geschreven door Gwen van Gelder, een bewoonster van het Fontaine-
hofje in de Valeriusstraat, kreeg onlangs een recensie in het blad
IS - 'Internationale Samenwerking' van het Ministerie van Buiten-
landse Zaken:
>> Het is een ontroerend, kleurrijk en bijzonder inspirerend boekje
dat Gwen van Gelder (1930) schreef over haar jarenlange inspanningen
om een groep Mexicaanse vrouwen aan het werk te helpen. Dit boekje
had zelfs nog wel wat langer gemogen. Want de lezer wordt steeds
nieuwsgieriger naar deze charmante vrouw die op haar 67ste naar het
arme Indianendorpje Cuentepec trok, er zes jaar bleef en een
poppenatelier tot bloei bracht. In amper honderd pagina's beschrijft
Van Gelder haar leven tussen de Indianen, de zeer bescheiden start
van het project, de eerste verkoop van poppen aan een plaatselijke
school en het uiteindelijke succes, wanneer de poppen op een chique
beurs in de Utrechtse Jaarbeurshallen staan. Al is dat een succes
waar Van Gelder maar amper van kan genieten. Veel liever zit ze met
haar vrouwen tussen de naaimachines, rondscharrelende kippen en de
geur van vers gebakken tortilla's. (Ralf Bodelier) <<
Heel geschikt als cadeautje, bijv. op Valentijnsdag ;-)
Meer informatie desgewenst op:
http://www.xs4all.nl/~lange01/L-R/frameset.html
Groeten,
Ronald Langereis
P-straat 6-hs
Beste buren,
Tijdens het feestje gisteren ter gelegenheid van mijn nieuwe
boekuitgave werd gememoreerd dat "Palestrinastraat Online" doelwit is
van een pornograaf.
Berichten die door willekeurig wie naar de straatsite gestuurd worden,
worden automatisch doorgestuurd naar jullie e-mailadres.
Om verdere overlast uit te sluiten, heb ik de member-accounts nu zo
ingesteld, dat er voortaan uitsluitend "Speciale berichten", zoals
dit, worden doorgezonden.
Mocht je in de toekomst ooit opnieuw ongewenste e-mail ontvangen
via "Palestrinastraat Online", laat mij dat dan even weten. Dan doe ik
er wat aan.
Ronald
Beste buren,
Tussen 4 en 7 uur vanmiddag is er in de Obrechtkerk een
buurtmanifestatie voor jong en oud, georganiseerd door de
deelraad Oud Zuid, Museumkwartier.
Als onderdeel daarvan presenteren wij iets na vijven een
nieuw boekje over de geschiedenis van de lage huizen in de
Van Breestraat, 'de kleine van Bree'.
Wij stellen het bijzonder op prijs u daar te ontvangen.
Hapjes en drankjes zijn ruim voor handen en ter gelegenheid
van de presentatie geldt een speciale 'vriendenprijs' van 8
euro p.st.
Tot ziens,
Ronald Langereis - Palestrinastraat 6
Ellen Rosenstein - Van Breestraat 64
Send instant messages to your online friends http://uk.messenger.yahoo.com
Straatgenoten,
Excuus, het typeduiveltje sloeg weer eens venijnig toe.
In de kop van de uitnodiging staat 20 maart (juist),
in het bericht zelf staat 30 maart (fout).
Wij hopen jullie dus op zondag, twintig! maart, rond vijf
uur, te zien in de Obrechtkerk.
Ronald Langereis - p6
Boekje 'de kleine van bree'
___________________________________________________________
ALL-NEW Yahoo! Messenger - all new features - even more fun!
http://uk.messenger.yahoo.com
Beste straatgenoten,
Hierbij nodig ik jullie uit
om op zondag, 30 maart, in de Obrechtkerk, tussen 17:00 en 19:00u.,
de presentatie bij te wonen van het boekje
'de kleine van bree'
over de geschiedenis van de 20 lage huisjes aan de even kant van de
Van Breestraat - nrs. 26 - 64.
Het evenement wordt georganiseerd door 't wijksteunpunt Obrechtstraat
en zal uit meer onderdelen bestaan.
Daarover worden nog folders verspreid.
De presentatie en verkoop van het boekje zal worden begeleid
door de 'Feestmarsch' van de componist J.G. van Bree (1801-1857).
Wij staan klaar om jullie op 30 maart te begroeten,
Ronald Langereis - p 6
Ellen Rosenstein - vb64
--- "E.J. Weterings" <ej.weterings@p...> wrote:
> Date: Fri, 09 Apr 2004 02:11:49 +0200
> From: "E.J. Weterings" <ej.weterings@p...>
> Subject: straatsite
> To: Ronald Langereis <lagedor@y...>
>
> RL
>
> Wat 31 betreft: n.a.v. de verschijning van het
> P-straatboekje heb ik een
> brief ontvangen van een oud-bewoner van no.31, die zich
> erover verbaasde dat
> dat nummer niet aan de orde komt. Deze inmiddels
> gepensioneerde (...) woont in de VS en kreeg het
> boekje toegestuurd
> van familie die nog in de buurt woont. De man heeft veel
> belangwekkends te
> melden, maar thans kan ik nog slechts een tipje van de
> sluier oplichten. Het
> pand is jarenlang een studentenhuis geweest aan het begin
> van de vorige
> eeuw. Van oudere (ex-)huisgenoten vernam hij dat buurman
> Jacob Israël de
> Haan menig bewoner in de herenliefde heeft ingewijd!
> Verder heb ik gesproken met buren van de Amerikaanse
> overbuurman. dat
> leverde niet veel schokkends op, maar uit hun verhalen
> meen ik te kunnen
> destilleren dat onze yank niet 'zomaar' vreemd gedrag
> ging vertonen. Dat is
> althans mijn interpretatie, want die buren hadden
> absoluut geen weet van zijn '31-ervaringen'.
> Voorts ontving ik een (anonieme) mail van een figuur, die
> zich als makelaar
> presenteerde en mij met klem verzocht "te stoppen vreemde
> verhalen over de
> Palestrinastraat op internet te zetten". De man lijkt een
> pand in de verkoop
> te hebben dat hij maar niet kwijt raakt als gevolg van
> "uw ongefundeerd gefantaseer".
> (Wat zou dat zijn, 'ongefundeerd gefantaseer'?).
> Aangezien de
> afgelopen maanden slechts een pand te koop staat, lijkt
> 's mans mystificatie
> een overbodige exercitie. Hij meldt verder zich "alle van
> rechtswege te
> nemen stappen voor te behouden, danwel andere methoden te
> overwegen de markt
> zijn werk te kunnen laten doen". Voorwaar een groot
> stilist, deze anonieme pandenboer.
> Ik hoop dezer dagen voormelde gegevens uit te werken. U
> hoort van mij.
> Groet,
> EJW
>
____________________________________________________________
Yahoo! Messenger - Communicate instantly..."Ping"
your friends today! Download Messenger Now
http://uk.messenger.yahoo.com/download/index.html
Sophie P13
De foto's van jullie bezoek aan Palestrina heb ik in een aparte map
onder 'Photos' op de groepssite gearchiveerd.
Alle geregistreerde leden van Palestrinastraat Online kunnen ze daar
bekijken. Om ze ook voor 'gewone' e-mail-leden toegankelijk te maken
moet ik een plek op het internet inrichten. Dat is iets
bewerkelijker.
Van het Nijlmozaiek zou ik een groter formaat willen hebben, bijv.
800x600. De details vallen op dit kleine plaatje nagenoeg weg.
Waar is het mozaiek trouwens te vinden? In de kathedraal, in het
Palestrinamuseum, of nog ergens anders?
Ronald P6hs
Palestrini,
Een meelezer - een "lurker" in newsgroup speak - zond ons
een reactie op de "Brief bij het vuilnis gevonden".
Behalve een feitelijke aanvulling op de informatie die over
Palestrinastraat 31 rondzwerft, geeft deze brief ons ook
een nieuw inzicht in de lotgevallen van de verdwenen
kinderen.
RL/P-6hs
*****************
Veldhoven, 17 maart 2004
Geachte heer,
Met belangstelling lees ik de stukjes die u op
Palestrinastraat Online publiceert. Zelf heb ik geen PC,
maar mijn schoondochter print ze voor mij uit van het
internet en stuurt ze mij toe.
Vooral in de onthullingen over Palestrinastraat 31 ben ik
geïnteresseerd, omdat ik daar als student zelf gewoond heb.
Ik huurde een kamer bij mevrouw Vogelenzangh. Dat zal zo
begin jaren zestig geweest zijn, tijdens mijn rechtenstudie
aan de GU, de tegenwoordige UvA.
Mijn hospita bewoonde zelf de tweede verdieping en
verhuurde de bovenetage aan studenten. Dat was in die tijd
heel gebruikelijk. Jammer toch eigenlijk, dat de mensen
tegenwoordig zo rijk zijn en het voor het geld niet meer
hoeven te doen. Een student van vandaag betaalt voor een
kamertje waar net zijn bed in past, soms al het tienvoudige
van wat ik kwijt was voor een riante kamer met openslaande
deuren en een balkon op het zuiden. Die fl.90,- per maand,
die ik moest betalen, incl. licht en verwarming, was toen
ongeveer een weekloon, maar omdat ik naast mijn studie
parttime bij de PTT werkte, bij de telefoondienst in de
Spuistraat, hield ik met mijn studietoelage erbij nog
genoeg over om in een tweedehands Fiatje rond te rijden. Ik
weet nog, dat benzine toen per liter twee kwartjes kostte
en een pakje shag een gulden. En natuurlijk overal vrij
parkeren! Wat dat betreft is het er in de afgelopen veertig
jaar beslist niet beter op geworden.
In de kamer naast mij, woonde eerst een jongen die
politicologie studeerde, maar contact hadden wij
nauwelijks. Hij was een paar jaar ouder dan ik en als jong
studentje uit de provincie keek ik met ontzag naar de
hoeveelheid lege bierkratten, die zich in een
onwaarschijnlijk tempo in het gemeenschappelijke keukentje
opstapelden. Hij had veel aanloop, vaak tot diep in de
nacht, ook van vrouwelijke studenten. Dat was ook de reden,
dat mevrouw Vogelenzangh hem uiteindelijk de huur opzegde.
Zij duldde geen geflikflooi boven haar hoofd. Vele jaren
later zag ik hem terug in een TV-programma, met zo’n
nonchalante stoppelbaard van een week niet scheren. Een
bijzonder onverzorgd gezicht.
Na hem kwam er voor korte tijd een stewardess op de kamer.
Er was nauwelijks gelegenheid haar te leren kennen, want ze
was er bijna nooit en als ze er was, sliep ze. Al vrij snel
betrapte de hospita haar, toen ze ’s avonds laat een
manspersoon naar haar kamer probeerde te smokkelen. Dat
ging niet bepaald geruisloos, omdat ze allebei behoorlijk
aangeschoten waren en zij mocht dus ook weer vertrekken.
Aan alles was te merken, dat de sexuele revolutie van de
jaren zestig op het punt stond los te barsten, maar de
hospita’s in Zuid stonden pal en nog jarenlang vormden zij
met elkaar een laatste linie tegen het zedelijk verval dat
sinds die tijd onze maatschappij hand over hand heeft
ondermijnd.
In het benedenhuis was het een Sodom en Gomorrah. Er woonde
een nog vrij jonge mevrouw, die geregeld herenbezoek over
de vloer had, als u begrijpt wat ik bedoel. Zij kende geen
enkele gêne. Meer dan eens ben ik er van mijn balkon aan de
achterzijde getuige van geweest dat zij beneden in de tuin
geheel ontkleed lag te zonnen en zelfs heb ik meegemaakt,
dat zij gillend door de tuin rende met een spiernaakte heer
achter haar aan. Nu ja, bijna; zijn sokken had hij nog aan.
Vaak waren er feesten, waar jazzplaten werden gedraaid en
daar werd alles gedaan, wat God verboden heeft. Dat is niet
zomaar een verzinsel van mij. Ik ben er een keer zelf
bijgeweest. Het was warm en de ramen stonden open. Ik zat
voor een tentamen en op een gegeven moment ben ik naar
beneden gegaan om te vragen, of de muziek misschien wat
zachter kon. De deur werd geopend door een neger. Nu zou
daar niemand van opkijken, maar in de jaren zestig was een
neger nog bijna een bezienswaardigheid. Hij rookte een
shaggie, dat een mij vreemde, zoetige geur verspreidde en
hij wenkte me met een brede lach om binnen te komen. Ik was
een beetje overdonderd en ook wel erg nieuwsgierig, moet ik
erkennen en dus stapte ik zonder aarzelen naarbinnen. Zo’n
kans om dit huis van verdachte zeden eindelijk eens van
binnen te bekijken, kon ik niet laten lopen. Wat ik zag,
overtrof mijn wildste speculaties.
Ik ga u niet vervelen met de taferelen die ik er
aanschouwde. Je hoeft tegenwoordig de TV maar aan te
zetten, of een theater te bezoeken en het is tien keer
erger. Naakt dansende paren, drugs, in de andere kamer
groepssex, wie ligt daar nog wakker van? Toen ik de hal
doorliep en een paar treden opging, stond ik tegenover een
grote spiegel, ter weerszijden waarvan op pedestals satyrs
stonden met reusachtige phallussen. Als u het werk van
Aubrey Beardsley kent, weet u wat ik bedoel. Over één had
iemand een hemd gehangen en eronder zat een halfnaakte
vrouw wezenloos te giechelen. Ik zal toen een jaar of
twintig geweest zijn en de plotselinge confrontatie
verbijsterde mij. Ik stapte over haar heen en kwam een door
kaarsen verlichte kamer binnen. Daar stond het blauw van de
rook. De vreemde geur was overweldigend. In het
schemerduister ontwaarde ik overal liggende gedaanten.
Iemand omarmde mij en duwde een sigaret tussen mijn lippen
en toen ik werktuigelijk een trekje had genomen, werd ik
uitvoerig op mijn mond gezoend. Na nog een paar trekjes
werd ik tot mijn verwondering zomaar erg vrolijk en toen
mijn partner bij nader inzien een man bleek te zijn, moest
ik daar vreselijk om lachen. Ook de groepsverrichtingen in
de kamer en suite, die zich als een vertraagde film voor
mij afspeelden, maakten een voortdurende lach in mij los.
Ik was er zeker van dat zij bezig waren tentamen te doen,
alleen wist ik niet in welk vak. Ook raakte ik ervan
overtuigd, dat alle mannen Hans heetten en alle vrouwen Ans
en het wonder dat daarin besloten lag deed mijn lach
verstommen om plaats te maken voor een geweldige dorst.
In mijn herinnering dronk ik glas na glas uit een bassin
gevuld met een rode drank, waarin kleingesneden vruchten
dreven. Later werd mij een beker aangereikt en toen mijn
dorst niet te lessen leek, vormden de aanwezigen een
ketting en gaven zilveren bokalen aan elkaar door om mijn
tempo te kunnen bijhouden.
Toen trad de gastvrouw naar voren en nam mij bij de hand.
Ze droeg een doorzichtig gewaad en een fantastische pruik
en haar gezicht was half wit en half zwart geschminkt, haar
ogen groot omlijnd en haar mond een hart. Ze leidde mij
naar de tuin en liet mij op een bed plaatsnemen. Daar kuste
zij mij. Zij deed het met gratie en een deel van de gasten
keek glimlachend toe. Terwijl zij zich over mij heen boog,
besefte ik dat zij geen gewone stervelinge kon zijn. Zij
was een maangodin en een oneindig gevoel van genegenheid
maakte zich van mij meester, dat mij deed wenen.
Ik strekte mijn armen naar haar uit, maar er schoof een
wolk voor de maan en ik bleef alleen achter.
Daarna kreeg ik een droom. Het kan zijn dat ik het
voorgaande ook half gedroomd heb, maar in mijn herinnering
is een gevoelsmatig onderscheid aanwezig tussen wat ik nog
werkelijk beleefd meen te hebben en de droom in de tuin. De
volgende dag werd ik daar wakker, in een tuinstoel. Ik had
mij bevuild en ik voelde me vreselijk. Ik ben het huis in
gekropen. Binnen heerste een enorme chaos, maar er was
niemand, ook de buurvrouw niet. Die lag waarschijnlijk
boven te slapen. Stil ben ik de deur uitgegaan en de trap
naar mijn kamer opgeklommen. Op de overloop kwam ik mevrouw
Vogelenzangh tegen. Ze keek me vorsend aan, maar ze zei
niets. Daar was ik haar achteraf dankbaar voor. Eenmaal op
mijn kamer, heb ik eerst langdurig gebraakt. Er leek geen
einde aan te komen. Daarna heb ik mij gewassen bij het
fonteintje. Het tentamen heb ik uiteraard niet gedaan. Pas
de dag erna kwam ik weer enigszins tot mijzelf.
In het benedenhuis heb ik nooit meer een stap gezet, hoewel
de buurvrouw - haar naam wil mij niet meer te binnen
schieten – mij sindsdien bij elke toevallige ontmoeting met
een licht geamuseerde blik groette.
Deze herinneringen kwamen na al die jaren weer bij me
boven, toen ik de brieven las die u vorige week bij het
vuilnis vond. Wonderlijk genoeg, komen daar passages in
voor, die zo uit mijn droom lijken te zijn overgenomen.
Die droom is me altijd bijgebleven. Ik heb hem indertijd
ook verschillende keren proberen te beschrijven, maar
altijd bleef ik het gevoel houden, dat de essentie ervan
niet weer te geven was. Hebt u wel eens een droom proberen
op te schrijven? Na de eerste aanhef zakt de moed je al in
de schoenen. Je realiseert je, dat de veelheid aan details
zo overweldigend is en de zijpaden zo talrijk, dat je een
ordening moet aanbrengen. Wat is belangrijk en wat niet?
Daarmee doe je de droom in feite al geweld aan, want alles
is even belangrijk en niets is wat het lijkt. Je probeert
een grazend paard te beschrijven en onder je pen verandert
het in een spartelende vis. Uiteindelijk kom je tot een
samenvatting, een rationele verhaallijn zonder al te veel
franje en dat is tenslotte wat je je van een droom
herinnert, de projectie van een geest.
Ik weet ook niet, of ik wel zo blij ben met deze
herrijzenis van een stukje verleden. Zij rakelt allerlei
oude herinneringen op, die ik liever was vergeten. Maar wat
mij deed besluiten u te schrijven, was een voor mij
onverklaarbare overeenkomst tussen mijn droom en een
ervaring van iemand anders op een heel ander tijdstip, maar
in diezelfde tuin. Hoe is het mogelijk, dat een kind de
dingen beleeft die ik – ik schat zo’n twintig jaar eerder –
daar heb zien gebeuren in de spiegeling van een droom? Deze
vraag houdt me nu al dagen bezig en ik zie geen weg naar
een bevredigend antwoord.
De aantekeningen die ik indertijd maakte zijn helaas
verloren gegaan tijdens mijn verhuizing naar Veldhoven.
Waarschijnlijk zaten zij tussen paperassen die ik toen heb
weggedaan. Maar het verhaal herinner ik mij in grote lijnen
nog wel.
Ik zweefde in een groene wereld en voor mijn gevoel duurde
dat eindeloos. Maar haast onmerkbaar begon ik op te
stijgen, heel langzaam eerst en allengs sneller in de
richting van het licht. Ik was een dolfijn. Ik sprong boven
de zeespiegel uit en speelde met andere dolfijnen in de
golven voor een zilveren strand. Uit een bos dat achter de
kust verrees, kwam een vrouw. Zij stak het strand over,
legde haar gewaad af en zwom naar mij toe. Urenlang
speelden wij met elkaar en toen de zon onderging, volgde ik
haar naar het strand. Op de grens van land en water wierp
zij haar regenboogkleurig gewaad over mij heen en ze nam
mij in haar armen. Ik voelde een vreemde aandrang om op te
staan en toen zij de stof wegtrok, stond ik naast haar. Ik
was een hert en als hert volgde ik haar het bos in.
Een eeuwigheid brachten wij in het bos door en ik voelde
mij gelukkig. Ik graasde met de andere herten, maar altijd
volgde ik haar en als zij sliep was ik het die over haar
waakte. Zij leek steeds minder een vrouw en steeds meer een
meisje. Op het laatst was ze niet meer dan een kind. Het
maakte haar onrustig en ze begon te zwerven. Aanvankelijk
trok de hele roedel met haar mee, maar steeds vielen er een
paar af en op het laatst waren we alleen nog samen. Op een
dag hoorden we heel in de verte een stem die riep: “Zusje,
zusje, waar ben je?” en ze begon te rennen en ik volgde
haar. Het geroep klonk dan weer dichtbij, dan weer van ver,
maar uiteindelijk kwamen we bij een open plek, waar zich
een schitterend meer uitstrekte in het licht van de zon.
Langs de oever liep een jongen met zijn rug naar ons toe en
zodra ze hem zag, riep het meisje: “Broertje, lief
broertje, loop niet weg, wacht toch even!”
Hij draaide zich om en ze holde naar hem toe. Toen ze bij
hem was gekomen, vielen zij elkaar om de hals en lange tijd
bleven ze zo staan. Ik was haar aarzelend gevolgd tot aan
de rand van het meer en daar hield ik stil en keek toe.
Zij namen elkaar bij de hand en liepen over een helling vol
bloemen in de richting van een muur die iets verder uit het
struikgewas oprees. In het midden gaapte een donkere poort,
waarin een trap naar beneden voerde. Daar gingen zij samen
door naar binnen. Ze daalden af in wat een grafkelder kon
zijn, of een toegang tot de onderwereld en toen zij eenmaal
uit het zicht waren, sloot de poort zich en verdween voor
mijn ogen.
Nog lang stond ik aan de oever van het meer en staarde in
het water. Uit een impuls liep ik naar voren over de
glooiende bodem tot de golven zich boven mij sloten.
Langzaam zakte ik naar beneden en op het laatst zweefde ik
in een groene wereld. Voor mijn gevoel duurde dat een
eeuwigheid.
Ongelooflijk, vindt u niet? Hoewel de ontwikkelingen voor
ons in omgekeerde volgorde plaatsvinden, valt niet te
ontkennen dat het in beide gevallen om dezelfde droom gaat.
Tijd is in dromen ook maar een relatief begrip. Een moment
kan een eeuwigheid omvatten en een eeuwigheid duurt slecht
een tel. Als alle gebeurtenissen samenvloeien in een enkele
druppel tijd, wie zal dan nog zeggen wat eerst gebeurde en
wat erna?
Ik weet zelf niet hoe, maar ik hoop dat deze brief op
enigerlei wijze nieuw licht mag werpen op de verblijfplaats
van die twee kinderen uit de Palestrinastraat 31 en dat
ooit iemand erin zal slagen de waarheid aan het licht te
brengen.
Intussen wens ik u daarin veel succes,
Mr. M. Besnard
notaris in ruste
___________________________________________________________
Yahoo! Messenger - Communicate instantly..."Ping"
your friends today! Download Messenger Now
http://uk.messenger.yahoo.com/download/index.html
Palestrini,
Een anonieme brievenbezorger, al dan niet de kale uit de
Valeriuskliniek, blijft ons verrassen.
Vanmorgen vond ik wederom een blanco-envelop op de deurmat
met deze keer daarin een kopie van een brief, die een mij
verder onbekende dame vorig jaar aan een mij eveneens
onbekende dame heeft verstuurd. De aanleiding voor dit
schrijven was een onverwachte ontmoeting met onze al even
onbekende straatgenote van P-31, mevr. Rateltas.
Uit de brief blijkt, dat zij te eniger tijd, waarschijnlijk
in de jaren 80 een meisjeskostschool runde ergens in
Frankrijk, of Zwitserland en dat ze er bij de meisjes
behoorlijk de wind onder had.
RL/P6hs
Alle bijlagen worden gecontroleerd door Yahoo! en zijn
gegarandeerd vrij van virussen.
___________________________________________________________
Yahoo! Messenger - Communicate instantly..."Ping"
your friends today! Download Messenger Now
http://uk.messenger.yahoo.com/download/index.html
Palestrini,
De onverklaarbare verdwijning van twee kinderen, die begon
als een sprookje, krijgt in dit tweede document een
dramatisch vervolg. Het leven van een van onze
straatgenoten lijkt er in ieder geval volledig door
verwoest.
Hoewel de oorsprong van dit door mij met veel moeite
ontcijferde tweede document duister is, lijken het verhaal
en de daarin beschreven emoties absoluut authentiek.
Hoewel de politie indertijd ook bij u navraag zal hebben
gedaan - oudere bewoners zullen zich dit nog herinneren,
kan het zijn dat u bij lezing van dit verhaal alsnog dingen
te binnen schieten, waarvan u zich indertijd, toen deze
affaire actueel was, niet bewust bent geweest.
Stuurt u in dat geval uw opmerkingen gerust naar
bovenstaand e-mail adres. Alles wat licht op deze duistere
zaak kan werpen is welkom.
Hierbij de tekst:
Vannacht heb ik gedroomd van tante An. Ze kwam thuis in het
huis en riep: “Broertje, zusje, ik ben er weer!” en ze liep
door de hal en legde een groot pak en twee kleine pakjes
neer op de tafel die daar staat en deed het jasje van haar
mantelpak uit.
“Oehoe,” riep ze, “waar zijn jullie?” en ze klapte in haar
handen en lachte.
“Kom eens hier. Ik heb iets moois voor jullie meegenomen.”
Toen zag ze de deur naar de kelder openstaan en het licht
dat nog brandde. Ze ging de trap af en speurde de kelder
rond. Er was natuurlijk niemand.
Daarna holde ze het hele huis door en toen de straat op. Ze
liep alle blokken rond achter het Concertgebouw en toen ze
ons niet vond, keerde ze terug naar huis en ging op een
stoel in de keuken zitten snikken. Op het laatst belde ze
ons vader en moeder en die kwamen zo snel ze konden naar
Amsterdam.
Ik heb deze droom al vaker gehad en intussen weet ik, dat
het zo gegaan moet zijn. Wat ik droom gebeurt in de
werkelijkheid en zelf leef ik in een droom.
Zo heb ik ook zusje teruggevonden. De eerste weken van mijn
zwerftocht wist of hoorde ik niets van haar, maar op een
nacht verscheen ze mij in een droom. Alleen in onze dromen
kunnen wij contact met elkaar hebben, als wij van elkaar
dromen, maar met elkaar spreken, zoals in de werkelijkheid,
is niet mogelijk. Wij lezen elkaars gedachten en zien van
elkaar de beelden die door onze hoofden gaan. Zo weet ik
dat ze een vrouw geworden is en dat ze ergens in een bos
woont, dicht bij de zee. Overdag leeft ze met haar herten
en in de middag gaat ze naar zee en speelt met de dolfijnen
tot de zon ondergaat. Ik vraag haar nog wel eens naar het
flesje met de regenboogdrank, maar dan ontwijkt ze mij. Het
lijkt wel, of ze alles wat vroeger gebeurd is, ons vader en
moeder en tante An helemaal vergeten is. Ze droomt
blijkbaar nooit van ze.
Ikzelf wel. Alles wat er na onze verdwijning gebeurd is,
heb ik gezien. De wanhoop van vader en moeder, het verdriet
van tante An. Ze heeft het zichzelf erg kwalijk genomen,
dat ze ons die middag alleen heeft thuisgelaten. Eerst
sloot ze zich op in haar huis. Ze kwam nooit buiten, alleen
voor het hoogstnoodzakelijke. Alle hoeken van het huis
heeft ze honderd keer doorzocht in de hoop een spoor van
ons te vinden. Ook de tuin. Op een dag, toen de zon scheen,
zette ze een stoel buiten en staarde urenlang voor zich
uit. Mogelijk sliep ze half en droomde ze, want op een
gegeven moment kwam ze overeind en riep: “Broertje, ben je
daar?”
Ze liep aarzelend naar de vijver en keek toen verwilderd
rond. Misschien had ze mijn schim gezien, die bij de vijver
stond. Ze rende naar het eind van de tuin, waar het bos
begon en riep nog eens, “Broertje,” maar toen schudde ze
haar hoofd en ging terug naar binnen.
Sindsdien had ze geen rust meer. Ze hield het thuis niet
langer uit en ging reizen. Ze is overal geweest en ik weet
dat ze de stille hoop heeft, dat ze ons ooit ergens zal
vinden, zusje en mij. Ze droomt vaak over ons, zoals we
toen waren. Als ik nog zo was als toen, zou ik haar in haar
droom misschien kunnen laten weten, dat ik nog leef en dat
het wel goed met mij gaat. Maar ik ben niet meer wie ik was
en als ik mij nu tussen haar droombeelden begeef, herkent
ze mij niet.
Ik ben een avonturier. Als een jonge ridder ben ik duizend
bossen doorgetrokken en tientallen jonkvrouwen heb ik
bevrijd. Meestal leken ze op Deborah Harry, want die vond
ik als jongetje zo mooi, vooral haar mond, als ze lachte.
Ik ben de ruimte ingegaan en vocht tegen hordes aliens,
samen met Sigourney Weaver. Ik was autocoureur,
straaljagerpiloot; ik stond bovenop de Mount Everest en ik
heb mij laten zakken in de diepste oceaantroggen, soms met
Cousteau, soms in de bathyscaaf van professor Barabas, maar
meestal in de duikboot van kapitein Nemo. Ik was een havik,
ik was een zalm, ik was een grote beer. Ik ben meegevaren
op de Beagle, samen met Charles Darwin en op de Bounty was
ik ook. Ik heb op de maan rondgelopen en de grote stappen
gemaakt, niet met de NASA, maar met baron Von Münchhausen.
Wat een bijzondere man is dat! Nauwelijks bij te houden.
Soms kom ik echter in scenes terecht, waar ik bang van
word. Hans en Grietje is echt niet leuk en ook Klein
Duimpje is ontzettend gruwelijk om mee te maken. Juist deze
ervaringen komen vaker terug. Je hebt er geen macht over en
je bent blij als het goed met je afloopt. Ik was nog te
jong om er veel van te weten, maar ze schijnen voort te
komen uit een collectief onderbewuste, een reservoir van
ideeën die alle mensen gemeen hebben en waar de meest
verschrikkelijke monsters huizen, de droesem van de ziel.
Ze dwalen door de bossen die je doortrekt en soms
bespringen ze je onverhoeds en verscheuren je. Dan hoop ik
wel eens, dat als ik hier sterf, ik zal ontwaken in de
werkelijke wereld en dat ik dan terug kan keren naar vader
en moeder, als die dan tenminste nog in leven zijn, want
hoeveel tijd er sinds ons verdwijnen verstreken is, ik heb
geen idee.
Ik heb wel eens een verhaal gelezen, waarin iemand in slaap
viel onder een boom en pas honderd jaar later wakker werd,
net als in Doornroosje. Zou zusje en mij ook zoiets
overkomen zijn? Waar ik niet uitkom, is de vraag waar wij
dan gebleven zijn. Die man onder die boom en Doornroosje in
haar kasteel, die bestonden nog ergens in de wereld, maar
wij zijn door de spleet in de muur gestapt en lijken
sindsdien wel van de aardbodem verwenen. Ons tante heeft
maandenlang alle kamers van het huis doorzocht en op haar
knieën door de tuin gekropen, maar nergens kon ze een spoor
van ons ontdekken. Zijn we dan fysiek in het land van de
Dromenvrouw terechtgekomen? Dat kan toch niet?! Het weefsel
waarvan dromen zijn gemaakt, is van een heel ander garen
gesponnen, dan wezens van vlees en bloed.
Ook de politie die door ons vader en moeder was
ingeschakeld en die elke centimeter van de kelder heeft
onderzocht, heeft niets kunnen vinden. Ze dachten, dat we
uiteindelijk toch de straat op waren gegaan en misschien
door iemand waren meegenomen. Maar volgens tante was dat
onmogelijk. Ze wist zeker dat de voordeur nog op slot had
gezeten, toen ze thuiskwam en wij hadden geen sleutel.
Het was natuurlijk ook onzin. We zijn de voordeur helemaal
niet uitgegaan. We liepen door de kelder en zo zijn we door
de achtermuur in de tuin beland. Dat was op zichzelf al
wonderlijk. Misschien was er iets vreemds met die kelder.
Hij was zo groot. Misschien zijn we in de kelder al een
soort droomwereld binnengelopen, zonder dat we er erg in
hadden. In deze droom ontmoetten we de Dromenvrouw en die
liet ons dromen dat we door een muur een dromentuin
binnenstapten. Als het zo gegaan is, dan moeten we dus nog
ergens in de kelder zijn, maar in een gedeelte, waar tante
en de politie om de een of andere reden niet konden komen.
Daar liggen we dan te slapen en misschien worden we ook,
net als Doornroosje, pas over honderd jaar wakker.
Wie dit vindt,
bezorg deze brief alstublieft bij tante An.
Zij woont in Amsterdam in een straat achter het
Concertgebouw
de naam ben ik vergeten, maar het is vlakbij een kerk.
RL/P6hs
___________________________________________________________
Yahoo! Messenger - Communicate instantly..."Ping"
your friends today! Download Messenger Now
http://uk.messenger.yahoo.com/download/index.html
EJ
Aan de kale man zullen wij verder dan maar niet teveel
woorden meer vuil maken. Je moet wel gek zijn om je de
dubbel van Pim Voortuyn te wanen, als je sprekend op Philip
Wester lijkt.
Zoals je mogelijk al eens gezien hebt, had ik ooit een
populariteitspoll op mijn website -
http://www.angelfire.com/yt/lagedor/para/d23.html
om te zien wie van 4 prominenten de mooiste kale kop had.
Toen Pim vermoord werd, heb ik de poll afgesloten, uit een
soort van pieteit [puntjes om technische redenen
onmogelijk]. Kaler dan de Graaf kon het niet worden.
Ook die hele affaire met P-1, hoewel interessant voor
nieuwsgieren, zie ik als een side issue. De focus ligt aan
de andere kant van de straat. Je weet toch, hoe het is als
je iets op het spoor bent. Altijd duiken er feiten op, die
louter bedoeld zijn om de aandacht af te leiden en zoals
hier, je volledig de andere kant op te laten kijken. P-1
kwam in de picture door de kale man. Nu die een blindganger
blijkt te zijn, zakt P-1 onmiddellijk op mijn
prioriteitenlijstje. Ik ga dus zeker geen camera's in mijn
erkertje laten plaatsen.
De Amerikanen tgo. P-31 zijn een andere zaak. Zoals je al
meer dan eens gesuggereerd hebt, zijn die bang voor iets
dat met P-31 te maken heeft. Daar zou ik eens dieper
induiken, als ik jou was. Nu de wind is gaan liggen, durven
zij zich misschien weer uit te spreken. Of is dit een
stilte voor de storm?
Zoals je gezien hebt, ben ik erin geslaagd de buitenste
helft van de blocnotevelletjes van het pak los te maken en
de tekst te lezen. Je aanbod om van Leidse deskundigheid
gebruik te maken houd ik in reserve, maar totnogtoe lukt
het me aardig. Ik heb zelf ook nog een jaar papyrologie en
epigrafiek gedaan tijdens mijn studie klassieke talen.
Het zijn natuurlijk ook geen broze papyrusfragmenten van 17
eeuwen of meer oud. Ze vallen niet uit elkaar, als je er
alleen maar naar wijst, 't zijn gewoon velletjes gelinieerd
schrijfpapier uit de vorige eeuw, A5, 1x dubbelgevouwen.
Gezien de staat waarin ze verkeren, denk ik dat ze lang in
een vochtige kelder bewaard zijn (bruine plekken, gruis en
spinrag) en om de een of andere reden vorige week bij het
vuil gezet (Waarom juist nu?). Daar zijn ze gelukkig vrij
kort aan de elementen blootgesteld, tot ik ze 's nachts
vond, doorweekt en besmeurd, maar niet 'beyond recovery'.
Het binnenste deel van het pakje zat in een aparte envelop.
Het lijkt wel, of die in het water gelegen heeft, want de
inhoud is met elkaar verkleefd en de kwaliteit is slechter,
dan van de rest. Ik zal zien, wat ik kan doen en anders heb
ik zelf nog een relatie op de Oude Turfmarkt die graag een
handje toesteekt.
RL/P6hs
___________________________________________________________
Yahoo! Messenger - Communicate instantly..."Ping"
your friends today! Download Messenger Now
http://uk.messenger.yahoo.com/download/index.html
--- "E.J. Weterings" <ej.weterings@p...> wrote: > Date:
Thu, 04 Mar 2004 02:46:25 +0100
> From: "E.J. Weterings" <ej.weterings@p...>
> Subject: Raadsel kale opgelost
> To: Ronald Langereis <lagedor@...>
>
> Verontruste straatgenoot,
>
> Het raadsel van de lange kale man is opgelost. Vanmiddag
> liep hij door de straat, begeleid door twee potige
> kerels. De drie leken op zoek naar iets, want voor
> vrijwel elk huis stonden ze even stil om kort te
> overleggen. Aangezien ik een held op sokken ben, heb ik
> hun gescharrel eerst een tijdje aangezien. Toen ik wat
> meer mensen in de straat ontwaarde, vatte ik de moed op
> de drie af te stappen. Mochten ze kwaad in de zin hebben
> gehad, dan waren passanten mij wel te hulp geschoten, was
> mijn misschien wat naïve gedachte.
> Om een lang verhaal kort te maken: de lange kale bleek
> een patiënt van de Valeriuskliniek, begeleid door twee
> verplegers. De lange - die wrang genoeg De Korte bleek te
> heten - is al een aantal maanden in de kliniek opgenomen,
> omdat hij denkt de reïncarnatie van Pim Fortuyn te zijn.
> Hij is ongevaarlijk voor zichzelf en anderen, waardoor
> hij een redelijke bewegingsvrijheid heeft, zo vertelden
> mij de broeders. Met die vrijheid bleek hij de afgelopen
> tijd niet goed te kunnen omgaan, want van zijn vaste
> avondwandelingen in de buurt, keerde hij steeds later
> terug naar de kliniek.
> De Korte bleek zich in het hoofd te hebben gehaald dat
> hij familie in de Palestrinastraat heeft die hem nog geld
> schuldig zou zijn."Toezeggingen voor mijn campagne",
> vertelde hij, nadat zijn begeleiders mij het voorgaande
> uit de doeken deden. Op een aantal adressen heeft hij
> briefjes in de bus gedaan, waarin hij beleeft verzoekt
> 'het toegezegde bedrag' over te maken op gironummer
> 5316594. Toeval of niet, dat lijkt wel heel erg op mijn
> eigen gironummer. Latere navraag bij een paar
> straatgenoten bevestigden zijn verhaal. Iedereen had die
> briefjes overigens achteloos weggegooid.
> De wandeling door de straat bleek een therapeutisch
> experiment. "Misschien is hier iets of iemand waar hij
> herinneringen aan heeft, wat ons verder kan helpen",
> vertelde een der broeders. Voor een verdere uitleg kreeg
> hij geen gelegenheid, want De Korte begon op beleefde,
> maar zeer hardnekkige toon als een soort mantra te
> herhalen: "welneen, welneen, de heren zijn abuis,
> welneen, welneen, de heren zijn abuis". Met excuses voor
> de overlast en onder zachte dwang leidden de begeleiders
> De korte de straat uit.
> Ik heb later die middag nog gebeld met de kliniek, om wat
> inlichtingen te vragen. Begrijpelijkerwijs kon de
> dienstdoende functionaris die mij niet geven, en
> telefonisch al helemaal niet. Wel kreeg ik de tip om, als
> De Korte nog eens in de straat verschijnt, hem als een
> normaal mens te bejegenen en hem een kop koffie of snert
> aan te bieden. Snert! Daar heb je je kleumende 'Philip
> Wester'. De Korte schijnt dol te zijn op dat groene
> goedje, dus misschien hing hij wel juist bij jullie voor
> de deur rond, omdat hij rook dat er wat lekkers was te
> halen.
> Leuk dat er in onze kleine straat zoveel gebeurt, maar
> niet elke passant blijkt dus een spectaculair verhaal op
> te leveren. Ik ben blij dat dit zogenaamde raadsel is
> opgelost, want er blijven genoeg vragen over andere
> gebeurtenissen. Om ons even te beperken tot het spoor
> waar De Korte ons op heeft gezet: De Salon wordt wel
> degelijk in de gaten gehouden, maar door wie en waarom?
> Eerder speculeerden we daar al over, dus het lijkt me
> zaak om zo snel mogelijk uit te vogelen wat het gedoe op
> Wanning 17 heeft te betekenen.
> Een van mijn contacten in de mediawereld wist mij te
> melden dat het pand door 'prominente politici wordt
> bezocht'. Eerder deed ik misschien op wat raillerende
> toon kond van mijn vermoedens over CDA' ers die daar al
> dan niet frequent zouden vertoeven, om wat voor reden dan
> ook. Ik vrees dat we die lolligheid voorbij zijn. Mijn
> bron - die een reputatie heeft te verliezen en dus
> uiterst terughoudend moet opereren - vermoedt dat 'het
> stinkt in de Palestrinastraat'. Verder wilde hij niet
> gaan, maar hij beloofde me me op de hoogte te houden.
> Dat laatste heeft wel een prijs. Mijn bron wil t.z.t.
> eventueel een camera- annex afluisterploeg installeren in
> een van de kamers aan de straatzijde van jouw huis. Ik
> hoor je al zeggen 'ik dank je de koekoek', maar ik vrees
> dat dat de prijs is die wij moeten betalen om (ook) onze
> nieuwsgierigheid te bevredigen. Jij hebt nu eenmaal de
> pech recht tegenover het gewraakte pand te wonen. Mijn
> bron - en veel meer kan ik niet zeggen, want hij komt
> weleens bij mij over de vloer en heeft een redelijk
> bekende kop - heeft al gekeken of de richtmicrofoons van
> zijn ploeg vanuit mijn achtertuin De salon kunnen
> bereiken. Dat bleek onvoldoende het geval, dus ik hoop
> dat je wilt meewerken.
> De Amerikaanse overbuurman van 31 heb ik vandaag nogeens
> opgezocht, althans ik heb aangebeld. Hij deed het luikje
> in de deur open en buchelde dat hij 'een serious cold'
> had. Het kwam mij allemaal wat gekunsteld voor. Ik denk
> dat hij alleen maar doet of hij ziek is, om mij niet te
> woord te hoeven staan. Merkwaardig. Ik zal hem blijven
> lastigvallen. (Als het een echte Amerikaan is dan 'sued'
> hij mij voor 'stalking', maar dat zien we dan wel weer.)
> Hoe gaat het met de papiertjes? Als je ze niet
> fatsoenlijk kan losweken, ga dan niet de boel
> verklooiien. Mijn vrindjes op het Leidse papyrologisch
> instituut zullen ze met liefde - en met behulp van de
> modernste technieken - van elkaar pellen.
> Nog een laatste mededeling. Vanavond laat kwam ik thuis
> en moest, zoals te doen gebruikelijk, weer lang naar een
> parkeerplaats zoeken, zodat ik verschillende malen langs
> 31 reed. Daar waren alle ramen verduisterd. Kennelijk
> heeft de Gooise kwebbel haar slaapritme weer te pakken.
> Toen ik twee straten verder eindelijk een plekje vond,
> kon ik de verleiding niet weerstaan om nog even langs 31
> te lopen. Windstil meneer! Snapt joe er nog wat van?
>
> EJW
>
>
=====
Langereis programma- & projectmanagement
Palestrinastraat 6-hs, 1071 LE Amsterdam
E lagedor@...
T 06 485 22 972
F 020 673 77 68
___________________________________________________________
Yahoo! Messenger - Communicate instantly..."Ping"
your friends today! Download Messenger Now
http://uk.messenger.yahoo.com/download/index.html
Palestrini,
Vorige week woensdagnacht raapte ik bij de vuilnishoop
middenin de straat een pakketje handbeschreven
blocnotevelletjes op die door vocht en vuil helemaal aan
elkaar geplakt zaten. Er zat een lintje omheen en daardoor
dacht ik dat het oude brieven waren.
Het heeft heel wat moeite gekost, maar uiteindelijk heb ik
nu ongeveer de helft van de blaadjes weten los te peuteren
en te ontcijferen.
Het is een wonderlijk verhaal, geschreven door een kind,
een jongetje van negen jaar, maar met een voor die leeftijd
veel te grote woordenschat. Misschien heeft hij deze
bijzondere en traumatische ervaring pas opgeschreven toen
hij ouder was. Ik weet het niet, maar wel lijkt het
aannemelijk, dat er een link is met P-31, omdat er aan het
eind een oproep is toegevoegd, die aanknopingspunten geeft
met informatie die ons eerder onder ogen kwam.
Dit is de tekst:
Wij logeerden bij ons tante in Amsterdam. Wij waren zeven
en negen, mijn zusje en ik. Op een dag moest tante de stad
in en ze zei tegen ons:
“Broertje en zusje, luister eens. Tante moet vanmiddag naar
de stad om een nieuwe jurk te kopen, want binnenkort is er
een groot bal en ze heeft niets om aan te trekken. Jullie
moeten thuisblijven, maar beloof tante één ding, dat jullie
niet het huis uit zult gaan, want anders zul je verdwalen
en dan vind je misschien nooit meer de weg naar huis
terug.”
Wij beloofden haar dat we niet het huis uit zouden gaan en
nadat ze thee en koekjes voor ons had klaargezet en ons
allebei een kus had gegeven, ging ons tante weg en ze deed
de voordeur op slot.
Eerst speelden we samen met poppen. We dronken thee en
gaven de poppen ook een kopje. Toen gingen we verstoppertje
spelen en we renden alle trappen op en af en maakten alle
kamers open, ook de grote slaapkamer van tante. Dat was een
prachtige kamer. De muren waren bespannen met een diepgele
zijde, er stond een kaptafel met een grote spiegel erop in
een vergulde lijst. Aan de muur, tegenover het enorme bed,
hing een schilderij van een man in uniform en schuin voor
een van de ramen stond een pedestal met een prachtig boeket
van zijden bloemen in een turkooisen vaas.
Het was een sprookjeskamer en ons tante moest wel een goede
fee zijn. We durfden nauwelijks adem te halen. We lieten
ons hand langs de satijnen sprei op het bed glijden en
staken de zee van lichtblauw tapijt over naar het raam.
Daar schoven we de dikke vitrages een stukje uiteen en
keken omlaag in de tuin. De zon scheen en beneden stonden
uitbundige bossen van honderden bloemen en overal zongen
vogels, zo vrolijk. En middenin de tuin was een kleine
vijver en daarbij stond een roodbruin hertje te drinken.
Even keken we elkaar aan en tegelijk keerden we ons van het
raam en renden de kamer door, de trappen af naar het
achterhuis, maar hoe we ook zochten, nergens beneden waren
ramen of deuren die uitkwamen op een tuin.
“Misschien moeten we nog verder naar beneden,” opperde ik
tenslotte en in het immense huis gingen we op zoek naar een
trap omlaag. In de hal was een deur die ons nog niet eerder
was opgevallen en toen we die openden, keken we in een
donker trapgat, waaruit een muffige kelderlucht opsteeg.
Aan de muur zat een schakelaar en toen ik op mijn tenen
ging staan en het knopje omdraaide, ging er onderaan de
trap een lamp aan.
Zusje durfde eerst niet, maar toen ik haar aan het hertje
herinnerde en aan de bonte tuin vol bloemen, volgde ze mij
voorzichtig omlaag. Beneden gaven wij elkaar een hand en
samen gingen we op zoek naar de achterkant van het huis,
waar mogelijk een deur was die toegang gaf tot de zonnige
tuin.
Het voorste stuk van de kelder werd verlicht door twee
lampen. Er stonden stellingen met potten en flessen en
tegen een pilaar stond een ouderwets rijwiel. Daarachter
werd het donkerder en er lag allerlei oude rommel met een
laag stof erop.
“Ik wil terug,” zei zusje, “ik vind het hier eng.”
Ik probeerde haar gerust te stellen. Veel verder kon het
niet zijn en als we eenmaal bij de achterste muur waren,
zouden we misschien wel het licht van een raam of een deur
zien. Zo liepen we zwijgend verder en geleidelijk werd het
bijna helemaal donker. We liepen dicht tegen elkaar aan en
hielden elkaars hand stevig vast en net toen ik het op wou
geven en terug wou gaan, leek het of er in de verte voor
ons uit een zwak schijnsel zichtbaar was.
“Daar!” riep ik opgelucht, “daar is iets” en mijn stem
weergalmde schril in de duisternis.
Snel liepen we nu op het licht aan, maar toen we er
dichterbij kwamen, zagen we dat het niet de zon was die
door een raam naarbinnen scheen. Het waren kaarsen,
reuzengroot en in het midden, voor een stenen muur stond
een vrouw in een fantastisch gewaad, dat schitterde in het
dansende kaarslicht. Ze wenkte en lachte ons toe.
Zusje trok aan mijn hand en bleef achter mij staan, maar ik
was als betoverd en bleef doorlopen en trok haar mee. Tot
we vlak voor de vrouw stonden en haar sprakeloos
aanstaarden. Ook zij bleef zwijgen.
“Wie ben jij?” zei ik tenslotte. Ze lachte en spreidde haar
armen, zodat haar gewaad breed uitwaaierde en in het
kaarslicht van duizend sterren schitterde.
“Ik ben gekomen, de Dromenvrouw. Ik ben de weg tussen licht
en duisternis. Kijk…” en achter haar week de muur een
weinig uiteen en door de spleet vingen we een glimp op van
de tuin die we zojuist hadden gezien uit tante’s
slaapkamerraam.
“Willen jullie daar binnengaan?”
Zusje zei niets, maar ik riep “Ja” en kneep in haar hand.
“Mannen zijn dromers en vrouwen niet,” zei de Dromenvrouw,
“toch beweegt elk meisje zich van nature makkelijker in een
droom, dan de dromerigste jongen.”
Ik luisterde maar half en keek langs haar heen door de
smalle opening in de muur, waar bloemen straalden in het
zonlicht.
De Dromenvrouw deed een pas opzij en werktuigelijk kwamen
we naar voren en stonden voor de muur.
“Ga maar naar binnen,” zei de Dromenvrouw, “en als jullie
uitgekeken zijn, neem dan een slok van dit drankje. Dat
brengt je weer thuis.”
En ze gaf aan zusje een glazen flesje met een vloeistof
erin met de kleuren van de regenboog.
“Bewaar het goed,” zei ze en toen hielp ze ons een voor een
door de spleet in de muur en verdween.
Daar stonden we. We keken rond en snoven de geuren op. Het
licht en de warmte waren een verademing na de muffe,
donkere kelder. Zusje pakte mijn hand en trok me mee naar
de vijver die we tussen de bloemen zagen schitteren. Hij
was veel groter, dan we hadden gedacht en aan de oever
stond het hert.
“Hertje, hertje,” riep zusje. Ze liet mijn hand los en
rende naar hem toe. Het hert hief zijn kop op. Even keek
het stil naar ons, toen nam het een sprongetje en ging op
een drafje naar een bosje, iets verderop.
“Hertje, lief hertje,” riep zusje weer, “loop niet weg,
wacht toch even” en ze holde langs de rand van de vijver
naar waar het hert was blijven staan. Ik was bang dat ik
haar uit het oog zou verliezen en zette het ook op een
lopen. Het hert maakte daarop weer een paar sprongen en
wachtte aan de rand van een bos. Zusje snelde naar hem toe
en toen ze hem bijna bereikt had, wendde hij zich af en
vluchtte weg tussen de bomen en zij verdween met hem mee.
Ik rende naar de plek, waar ik de laatste glimp van haar
tussen de stammen had gezien, maar noch van haar, noch van
het hert was een spoor te bekennen.
“Zusje,” riep ik zo hard ik kon, “zusje, kom terug,” maar
er kwam geen antwoord en hoe ik ook riep en hoe ik ook
zocht, ze kwam niet terug.
Eerst wist ik niet meer wat ik moest beginnen. Wat zou
tante zeggen, als ze hoorde dat we toch het huis uit waren
gegaan? Maar gold haar verbod ook voor de tuin? Die hoorde
toch bij haar huis? Het was wel vreemd, dat de tuin zo
groot was, dat er een hert in liep en dat er aan het eind
een bos groeide. Dat was eigenlijk raar voor een tuin
midden in de stad. Toen we er uit het slaapkamerraam op
neer hadden gekeken, was me helemaal niet opgevallen dat ie
zo uitgestrekt was.
Toen ik het tot me doordrong dat het zoeken naar zusje
niets zou opleveren en dat ik alleen maar kans liep zelf te
verdwalen, als ik in het wilde weg het bos in zou gaan, was
ik teruggelopen naar de vijver. Ik verwachtte als
vanzelfsprekend vandaar het huis van tante te kunnen zien
en de andere huizen van de straat, waar zij woonde, maar
van huizen was nergens iets te bespeuren. Ik liep verder in
de richting waaruit wij gekomen waren, maar ook de muur
waar de Dromenvrouw ons doorheengeholpen had, was
verdwenen. Ik barstte in snikken uit, want plotseling
besefte ik, dat ik verdwaald was in een vreemde wereld en
dat ik misschien wel nooit meer de weg terug zou kunnen
vinden naar tante in Amsterdam en naar ons vader en moeder.
Later bedacht ik, dat zusje het flesje had meegenomen, dat
de Dromenvrouw haar had gegeven en dat een slokje van de
regenboogdrank misschien wel de enige manier was om aan
deze droomwereld te ontsnappen.
Even werd ik ontzettend boos op haar, dat ze zomaar achter
het hert was aangehold zonder na te denken en dat ze me
hier alleen had achtergelaten, maar ja, ze was pas zeven.
Toen mijn woede weer wegebde, besefte ik, dat als ik ooit
weer thuis wilde komen, ik zusje moest zien te vinden,
zodat we samen een slok van het drankje konden nemen. Als
ze het flesje nu maar niet verloren was…
Voor wie dit leest
Te bezorgen bij tante An in Amsterdam
in een straat die met een P begint
bij het Concertgebouw
___________________________________________________________
Yahoo! Messenger - Communicate instantly..."Ping"
your friends today! Download Messenger Now
http://uk.messenger.yahoo.com/download/index.html
--- "E.J. Weterings" <ej.weterings@p...> wrote: > Date:
Wed, 03 Mar 2004 03:31:53 +0100
> From: "E.J. Weterings" <ej.weterings@p...>
> Subject: Re: [palestrinastraat] Re: meer over
> briefbezorgers en winderigheid
> To: Ronald Langereis <lagedor@y...>
>
> RL
>
> Dezer dagen werk ik vooral 's avonds en 's nachts, dus
> het sociale leven in de straat gaat grotendeels aan mij
> voorbij. Nieuwe ontwikkelingen heb ik dan ook nauwelijks
> te melden, behalve dan misschien dat de winderigheid ter
> hoogte van 31 mij 's nachts bij thuiskomst nog intenser
> voorkomt dan bij eerdere gelegenheden. Een vreemd
> verschijnsel: enerzijds wil ik die hoek mijden,
> anderzijds word ik er - nieuwsgierigheid? - naar toe
> getrokken. Verder viel mij op dat achter één raam op de
> eerste verdieping altijd een flauw lichtje lijkt te
> branden, terwijl het raam ernaast altijd is verduisterd.
> Dat lijkt niet echt een schokkende waarneming, maar ik
> weet dat dit één vertrek moet zijn, omdat 31 bouwkundig
> een exacte kopie van van nummer 29, waar ik meermalen te
> gast ben geweest. Ik heb de pretentie een nuchter mens te
> zijn, dus ik houd het er maar op dat het Gooise
> anti-kraakkwebbeltje slecht slaapt en 's nachts een
> bedlampje aan heeft om nog wat te lezen. En, wie weet, is
> er ooit tijdens een verbouwing een tussenmuurtje
> geplaatst, zodat van één vertrek geen sprake meer is. Dan
> nog blijft de vraag waarom daar dan de hele nacht een
> lampje zou moeten branden, maar daar moeten we ons later
> maar eens over buigen.
> Ik heb dus weinig nieuws te melden en daarom beperk ik
> mij tot een reactie op jouw voorgaande bericht. Dat die
> kale je niet lekker zit, begrijp ik. Enige misverstanden
> over voornoemde onbekende wil ik bij deze uit de wereld
> helpen. Ik weet zeker dat het Philip Wester niet was en -
> voordat je verder gaat speculeren - ook niet Karel van
> der Graaf. Een vertegenwoordiger van het krakersgilde
> lijkt hij mij ook niet, maar ik kan me voorstellen dat
> mijn wat oppervlakkige eerdere beschrijving van zijn
> uiterlijk die overtuiging bij jou deed postvatten. De man
> was, wat mijn oma zaliger zou noemen, 'een echte heer'.
> Dat bleek niet slechts uit zijn motoriek, maar ook uit de
> paar zinnen die ik uit zijn mond hoorde. Niet klassiek
> kakkineus, maar wel de klinkers iets te lang te
> nadrukkelijk uitgesproken om te vermoeden dat hij van
> nederige komaf zou zijn. Daarmee zou de link gelegd
> kunnen worden naar het Gooise anti-kraakmeiske, hoewel ik
> de eerste ben om toe te geven dat dat louter speculatie
> is. Laten we hopen dat hij nog een keer opduikt.
> Over de 'winderigheid' ter hoogte van 31 presenteer je
> een metafysische 'verklaring', althans een 'duiding'.
> Voor dat soort babbelarijen ben ik niet ontvankelijk. Ik
> ben een Zeeuwse boer die niet in sprookjes gelooft, of,
> om het netter te formuleren, ik ben niet ontvankelijk
> voor alles wat neigt naar zweverigheid. Als kind groeide
> ik op in een gezin met Doopsgezinde ouders, waarin de
> bijbel als een vanzelfsprekend, maar zeker niet dwingend,
> onderdeel van de opvoeding werd gezien. 's Avonds voor
> het slapengaan heb ik in de loop der jaren zeker twee
> keer de hele kinderbijbel voorgelezen gekregen, maar al
> die fantastische verhalen zijn nauwelijks beklijfd.
> Kennelijk was ik als kind al niet ontvankelijk voor
> sprookjes.
> Ik ben dus een rationalist pur sang - voor wat dat waard
> is - en ik begon me dan ook al lichtelijk te ergeren aan
> jouw verhandeling over 'contagious magic', totdat je
> direct daarop een praktisch voorstel deed om de
> winderigheid ter hoogte van 31 te onderzoeken. Dat
> voorstel vind ik wel wat omslachtig. Voor een goede
> rookontwikkeling kunnen we weliswaar alle sigarenrokers
> uit de straat mobiliseren, maar om het windeffect
> daadwerkelijk te kunnen duiden, lijkt een goede fik ter
> plaatse mij de enige werkbare oplossing.
> Bij de Amerikaanse overbuurman heb ik heden aangebeld.
> Zijn vrouw (vriendin, maitresse, zuster?) deed open en
> verklaarde in gebrekkig Nederlands dat 'hai was ziek met
> temperatuurgrrrad van te hoog en lai in bed'. Op mijn
> vraag of die kwaal enig verband had met nummer 31,
> verbleekte zij en sloeg de deur voor mijn neus dicht.
> Wordt vervolgd, want daar wil ik het mijne van weten.
> In een vorig leven was ik ooit (zijdelings)
> wetenschappelijk actief en dat heeft mij nog immer warm
> gekoesterde contacten in de academische wereld
> opgeleverd. Mocht je problemen hebben met het
> uiteenpulken van de vastgekoekte blocnotevelletjes,
> schroom dan niet om hulp te vragen.
> Ooit maakte ik een reportage over het papyrologisch
> instituut van de Universiteit Leiden toen dat met dwaze
> kortingen werd bedreigd. Dat verhaal wendde bezuinigingen
> af, waarmee ik vrienden voor het leven maakte. Deze
> vitamine R (van relaties, maar die kende je vast al) boor
> ik gaarne aan om de plakkerige velletjes die je zijn
> geworden te ontcijferen. Trek trouwens niet te snel
> conclusies. Dat het handschrift grote overeenkomst
> vertoont met dat op de kaart van mw. Gram die de pobo
> abusievelijk bij joe in de bus wierp, laat ik voor jouw
> rekening.Laat daar een handschriftdeskundige op los. Aan
> een goed en goedkoop adres help ik je gaarne.
> Over de foto's van Palestrina later meer. Winderig was
> het er zeker.
>
> EJW
___________________________________________________________
Yahoo! Messenger - Communicate instantly..."Ping"
your friends today! Download Messenger Now
http://uk.messenger.yahoo.com/download/index.html
EJ
Die kale zit me toch niet lekker. Als het niet Philip
Wester was - ik zou durven zweren van wel, en mijn vrouw
dacht het ook - die de Salon stond af te leggen, waarom zou
iemand die alleen maar een envelop in de brievenbus hoeft
te gooien dan meer dan een kwartier voor mijn deur rond
blijven hangen?
Gezien zijn outfit, lange jas, hoge laarzen en zijn
kaal(geschoren?) schedel zou je hem ook eerder tot het
krakersgilde rekenen, dan dat er sprake zou zijn van een
relatie met de antikraakster op nr.31. Desondanks kunnen
zij elkaar natuurlijk kennen en mogelijk heeft zij hem
gevraagd die envelop even bij mij in de bus te gooien.
Maar goed, dit is allemaal speculatie. Mogelijk duikt hij
binnenkort opnieuw op. Afwachten maar.
En dan de winderigheid, waar je bij het passeren van P-31
steeds door geplaagd wordt. Je suggereert, misschien
onbewust, een verband tussen de winderigheid van de streek
waarin Palestrina ligt en de kille vlagen die het eind van
de straat zo unheimisch maken. In de magie worden dit soort
verbanden wel gelegd en aangeduid met de term "by
contagious magic", maar dat is slechts een naam voor het
verschijnsel en geeft er nog geen verklaring voor. Om meer
aan de weet te komen zouden wij eens met iets dat veel rook
produceert voor het pand moeten gaan staan om te zien uit
welke hoek de wind waait.
De komende koninginnedag biedt daarvoor misschien een
geschikte dekmantel. Als we onder een aannemelijk
voorwendsel alle zware rokers uit de straat dan in de
ochtend uitnodigen voor een samenkomst, kunnen wij, zonder
dat het opvalt, misschien een stap voorwaarts maken. Als de
rookproductie niet voldoende blijkt, kunnen we 's middags
altijd nog een vreugdevuur van vochtig hout ontsteken, maar
het nadeel daarvan is, dat je het wijksteunpunt erbij moet
betrekken voor een vergunning.
Interessant blijft intussen de reactie van de Amerikaanse
overbuurman, toen je het onderwerp winderigheid aansneedt.
Waarom brak hij het gesprek toen plotseling af? Het is
natuurlijk niet uit te sluiten, dat hij op dat moment
werkelijk even niet goed werd. Zijn woorden - "Later,
perhaps, later, I don't feel very well. Bye." - sluiten dit
niet uit. Het is ook niet gezegd, dat wij voor alles wat
wij (nog) niet begrijpen per se en als eerste een
metafysische verklaring moeten zoeken. Wellicht is hij bij
een volgende ontmoeting wat toeschietelijker.
Intussen ben ik bezig met het uit elkaar pulken van het
pakje blocnote velletjes, dat ik bij de vuilnis vond. Het
gaat erg moeizaam en ook het schrift is op plekken, waar de
inkt is doorgelopen, lastig te ontcijferen. Het handschrift
vertoont grote overeenkomst met dat op de kaart voor mevr.
Gram, die de pobo laatst abusievelijk bij mij in de bus
wierp en die deze hele zaak aan het rollen bracht.
Binnenkort hoop ik een eerste, gedeeltelijke transcriptie
te kunnen produceren.
Als de foto's van je bezoek aan Palestrina klaar zijn,
maken we even een afspraak om te zien, hoe die het beste op
de straatsite kunnen worden gepresenteerd.
Groeten,
RL/P6hs
___________________________________________________________
Yahoo! Messenger - Communicate instantly..."Ping"
your friends today! Download Messenger Now
http://uk.messenger.yahoo.com/download/index.html
EJ
Welkom weer thuis op deze zonnige schrikkeldag.
Ik zag je mail nu pas, 1 mrt., over half 3, dus de
beantwoording stel ik even uit tot een christelijker
tijdstip.
Het was deze week erg stil in de straat. Ik ben ook
nauwelijks de deur uit geweest, want ik leed aan een zware
verkoudheid. Wel raapte ik woensdagnacht bij het
buitenzetten van het huisvuil naast de zakken een bundeltje
handbeschreven papieren op, waarvan de inhoud veelbelovend
lijkt. Ik heb nog maar een klein gedeelte kunnen lezen,
omdat de blaadjes door vocht en vuil aan elkaar geplakt
zitten en heel voorzichtig moeten worden losgemaakt, wil de
tekst niet volkomen onleesbaar worden.
Op het eerste gezicht lijkt het, of er ooit twee kinderen
die op nr.31 logeerden, op onverklaarbare wijze spoorloos
verdwenen zijn.
Wij spreken elkaar nog,
Ronald
--- "E.J. Weterings" <ej.weterings@...> wrote: >
Ronald,
>
> "Mijn interpretaties lijken vertroebeld door emotie". Dat
> is nogal een stevig statement, dat ik dan ook nauwelijks
> onderschrijf. Na een weekje Italië ben ik wat tot rust
> gekomen en realiseer ik me dat alle gebeurtenissen van de
> laatste weken mijn teer gestel geen goed hebben gedaan.
> Ik blijf echter bij de waarnemingen die ik deed in mijn
> vorige brief. Over de kopie die jij in de bus kreeg, heb
> ik ook nog iets interressants te vertellen. Maar eerst
> wat andere zaken.
> Eén ding weet ik heel zeker: de man die ik heb gezien was
> niet Frits Wester. Het is best mogelijk dat jij die kale
> CDA-papegaai een kop snert hebt aangeboden, maar ook dat
> lijkt me onwaarschijnlijk. Jij weet evengoed als ik dat,
> behalve dat ene PvdA-kamerlid, in de Studio tot op heden
> alleen een handvol prominente gristen-democraten (een
> anomalie, maar dat terzijde) is verschenen. Die gaat
> Frits er echt niet bijlappen en voor die PvdA-backbencher
> gaat geen journalist uren staan kleumen. Blijft de vraag
> wat hij hier dan wel uitvoerde - als hij het al was - en
> wat de relatie is met de observatiepost op Wanning 17.
> daar moeten we later nog maar eens op terugkomen.
> Je wuift mijn waarnemingen wat te makkelijk weg: Zou de
> door jou vermoede nieuwskakelaar legerlaarzen dragen? Wat
> had de man voor redenenen om door de straat te banjeren
> en zich niet consequent in portieken op te houden? Waarom
> deed de lange-kale-die-Frits-W-niet-was zo schichtig
> tegen mij? Waarom hield hij even de pas in bij no. 31?
> Zaken die mij na een rustgevende week Rome helder voor de
> geest staan. Die wuif je niet weg door te wijzen op mijn
> geprangd gemoed.
> In frisse, uitgeslapen, uitgeruste toestand ben ik
> gisteren na thuiskomst en vandaag enkele keren langs no.
> 31 gelopen. Gisteravond stond er een frisse winterwind,
> zodat ik niet kon vaststellen of sprake was van de eerder
> door mij waargenomen '31-kilte'. Vanmorgen, bij windstil
> weer, voelde ik die vlaag weer wel. Ik stak de straat
> over en botste bijna tegen de overbuurman van nummer 30
> aan, een allersymphatiekste Amerikaan die hier een paar
> jaar vertoeft voor een groot bedrijf. Hoewel ik altijd
> wat moeite heb om hem te volgen vanwege zijn
> zangerig-zuidelijk accent ("ello, auw yo're doin") ,
> raakten we al snel geanimeerd aan de praat over koetjes
> en kalfjes.
> Toen we de beleefdheidsformules achter de rug hadden,
> vroeg hij mij of ik ergens mee zat. "You look a little
> upset. Did you 'ave a quarrel with your mother-in-law?
> Ha, ha, ha." Dat schijnt over de hele wereld een
> standaardgrapje te zijn, maar ik was inmiddels weer zo
> gespannen dat ik omstandig begon uit te leggen dat mijn
> echtgenote in vrijwel alles een jongere kopie is van haar
> moeder, zodat ik geen enkele reden heb om ook maar iets
> negatiefs over mijn schoonvoorgeslacht te debiteren.
> Hetgeen hem weer van zijn stuk bracht, zodat we elkaar
> even zwijgend ongemakkelijk aankeken.
> Daarop vertelde ik hem waarom ik zojuist de straat was
> overgestoken. Het kan aan mijn steenkolenengels hebben
> gelegen, maar hij trok direct wit weg. "Cold winds.
> Thirty-one, yes, no, I must be going" en in een paar
> stappen was hij bij zijn voordeur. "Later, perhaps,
> later, I don't feel very well. Bye", waarop hij de deur
> net iets te hard dichtsloeg. Een literair begaafder
> persoon dan ik zou nu noteren dat "ondergetekende in
> verwarring achterbleef", maar op mij had de voorgaande
> situatie een omgekeerd effect: Ik ben niet de enige in
> deze straat die merkwaardige zaken meemaakt!, dus vatte
> ik moed de straat weer over te steken en aan te bellen op
> nummer 31.
> Waarom? Een ingeving, meer kan ik er niet van maken. Een
> stil woekerende woede misschien, over zogenaamd
> onverklaarbare zaken die niets om het lijf hebben. Bang
> worden van een windje? Allemaal onzin. Toen ik op de bel
> van 31 drukte, voelde ik die wind niet meer. De bel was
> nog niet uitgerinkeld of op één hoog werd een piepend
> raam opengeschoven. "Wat is errrr", vroeg het gooise
> kwebbelkutje. Ik vertelde haar over het afschrift van de
> brief en vroeg of zij daar meer van wist. Dat bleek het
> geval te zijn. Zij had de brief een paar dagen eerder
> ontvangen, in een extra envelop, die naast het schrijven
> dat jij ontving een briefje bevatte met de mededeling
> 'Quand mme. Rateltas reside pas a cet adresse, je vous
> prie de livrer le letrre ci-inclus a Palestrinastraat
> no.6.' Nou jij weer. Wie is hier nu gekke Henkie?
> Tenslotte nog iets luchtigers. Afgelopen week was ik in
> Palestrina, de geboorteplaats van onze straatnaamgever,
> gelegen op zo'n veertig kilometer ten oosten van Rome.
> Dat plaatsje is nog niet door de toeristenindustrie
> ontdekt, wat de gang erheen een mijl op zeven maakt, met
> diverse overstappen op hobbelbussen en ander ongemak. Op
> elke plaats waar je in Italië een spade in de grond
> steekt, kom je de geschiedenis tegen. Palestrina maakt
> daarop geen uitzondering. Voor buitenlanders, althans
> lieden die de Italiaanse taal niet machtig zijn, is het
> moeilijk om ter plaatse wegwijs te worden.
> Gelukkig bezocht ik Palestrina met mijn klassiek
> geschoolde echtgenote, die de essentie uit de Italiaanse
> folders en boekjes wist te destilleren. Palestrina blijkt
> een boeiend oord, waar je - zeker buiten het hoogseizoen
> - als liefhbber van de oude wereld in alle rust kunt
> rondstruinen. Een bestseller daarover zit er niet in,
> zodat we binnenkort een aardige fotoserie met aanvullende
> teksten op de website van de straat zullen aanbieden.
> Winderig was het er, de dag dat wij arriveerden. Even
> verkeerde ik in de veronderstelling dat we het
> geboortehuis van Giovanni Luigi di Palestrina hadden
> ontdekt in een straatje op nummer 31. Dat bleek een
> misvatting. Zijn - overigens niet imposante -
> geboortehuis bleek een straat verder te liggen, met een
> ander huisnummer. Palestrina is gebouwd op de hellingen
> van een aantal heuvels, zodat het er altijd winderig is.
> In verschillende straatjes passeerden we huisnummer 31 en
> steeds voelde ik kou in mijn nek. Mijn echtgenote voelde
> niks en raadde mij aan mijn sjaal wat aan te trekken.
> Toeval bestaat niet, maar in dit geval ben ik geneigd
> mijn hooggeschoolde wederhelft gelijk te geven.
> Door harde wind was mijn vlucht vanaf Fiumicino
> vertraagd. Het toestel steeg 31 minuten te laat op. Maar
> ik ben niet gek hoor, heus niet.
>
> Dag,
> EJW
> ----- Original Message -----
> From: Ronald Langereis
> To: palestrinastraat@...
> Sent: Monday, February 23, 2004 12:00 AM
> Subject: [palestrinastraat] Re: meer over
> briefbezorgers
>
>
> EJ
>
> Je observaties zijn juist, maar je interpretaties
> lijken
> vertroebeld door emotie. Er stond vrijdag inderdaad een
> lange man met een kaal hoofd voor onze deur, evenals de
> avond daarvoor. Omdat het zo koud was, hebben wij hem
> een
> kop snert aangeboden, maar hij bedankte beleefd en
> verkaste
> naar de portiek naast de onze.
> Er is echter geen enkele reden voor ongerustheid. Het
> is
> Philip Wester en voor zover ik vanuit de erker kon
> zien,
> hield hij P-1 scherp in de gaten. Mogelijk is hij
> getipt en
> wacht hij tot een bekend politicus, of -ca de vacu-step
> uitkomt.
> Heb je niet in het stadsdeelkrantje gelezen, dat
> Wanningstraat 17 een vergunning heeft aangevraagd voor
> de
> aanleg van een dakterras? (stond ook op de groepssite!)
> Zou daar een observatiepost komen, van waaruit onze
> hele
> straat kan worden overzien? Je kijkt er bijna recht
> neer op
> de ingang van P-1.
> Naar de inhoud van de brief heb ik, gezien het korte
> tijdsbestek, nog weinig onderzoek kunnen doen. Het is
> slechts een fotokopie van een brief die anderhalf jaar
> geleden verzonden is - wel op een omineuze datum. Wel
> heb
> ik inmiddels zekerheid, dat het vermelde adres
> werkelijk
> bestaat, evenals de galerie.
> Het is mij overigens niet duidelijk, wat de
> beweegredenen
> van de anonieme klokkenluider kunnen zijn geweest om
> juist
> deze informatie bij mij op de mat te deponeren.
>
> Geniet van je Italiaanse reis en neem de tijd om je
> overgeprikkelde zenuwgestel weer tot rust te laten
> komen.
> Ik ben benieuwd naar je foto's van Praeneste.
>
> RL/P6hs
>
> --- "E.J. Weterings" <ej.weterings@p...> wrote: > Beste
> Ronald,
> >
> > Over de brief wil ik het nog even niet hebben.
> Voorlopig
> > kan ik je alleen vertellen dat mijn vage
> onrustgevoelens
> > over deze kwestie die na mijn bezoek aan 31 waren
> > weggeëbt, weer behoorlijk de kop hebben opgestoken.
> Het
> > zal wel inbeelding zijn, maar ik betrap mezelf erop
> dat
> > ik toch wat sneller loop als ik het gewraakte pand
> > passeer. Ook heb ik het idee alsof, elke keer als ik
> > langs die gekke gevel loop, er een koude windvlaag
> > opsteekt. Als nuchtere Zeeuw houd ik het er maar op
> dat
> > zo'n bijna-hoekpand windgevoelig is, maar ook bij
> > windstil zonnig weer beeld ik mij in die koude vlaag
> te
> > voelen. Ben jij niet bezig een kleine massapsychose
> te
>
=== message truncated ===
___________________________________________________________
Yahoo! Messenger - Communicate instantly..."Ping"
your friends today! Download Messenger Now
http://uk.messenger.yahoo.com/download/index.html
EJ
Je observaties zijn juist, maar je interpretaties lijken
vertroebeld door emotie. Er stond vrijdag inderdaad een
lange man met een kaal hoofd voor onze deur, evenals de
avond daarvoor. Omdat het zo koud was, hebben wij hem een
kop snert aangeboden, maar hij bedankte beleefd en verkaste
naar de portiek naast de onze.
Er is echter geen enkele reden voor ongerustheid. Het is
Philip Wester en voor zover ik vanuit de erker kon zien,
hield hij P-1 scherp in de gaten. Mogelijk is hij getipt en
wacht hij tot een bekend politicus, of -ca de vacu-step
uitkomt.
Heb je niet in het stadsdeelkrantje gelezen, dat
Wanningstraat 17 een vergunning heeft aangevraagd voor de
aanleg van een dakterras? (stond ook op de groepssite!)
Zou daar een observatiepost komen, van waaruit onze hele
straat kan worden overzien? Je kijkt er bijna recht neer op
de ingang van P-1.
Naar de inhoud van de brief heb ik, gezien het korte
tijdsbestek, nog weinig onderzoek kunnen doen. Het is
slechts een fotokopie van een brief die anderhalf jaar
geleden verzonden is - wel op een omineuze datum. Wel heb
ik inmiddels zekerheid, dat het vermelde adres werkelijk
bestaat, evenals de galerie.
Het is mij overigens niet duidelijk, wat de beweegredenen
van de anonieme klokkenluider kunnen zijn geweest om juist
deze informatie bij mij op de mat te deponeren.
Geniet van je Italiaanse reis en neem de tijd om je
overgeprikkelde zenuwgestel weer tot rust te laten komen.
Ik ben benieuwd naar je foto's van Praeneste.
RL/P6hs
--- "E.J. Weterings" <ej.weterings@p...> wrote: > Beste
Ronald,
>
> Over de brief wil ik het nog even niet hebben. Voorlopig
> kan ik je alleen vertellen dat mijn vage onrustgevoelens
> over deze kwestie die na mijn bezoek aan 31 waren
> weggeëbt, weer behoorlijk de kop hebben opgestoken. Het
> zal wel inbeelding zijn, maar ik betrap mezelf erop dat
> ik toch wat sneller loop als ik het gewraakte pand
> passeer. Ook heb ik het idee alsof, elke keer als ik
> langs die gekke gevel loop, er een koude windvlaag
> opsteekt. Als nuchtere Zeeuw houd ik het er maar op dat
> zo'n bijna-hoekpand windgevoelig is, maar ook bij
> windstil zonnig weer beeld ik mij in die koude vlaag te
> voelen. Ben jij niet bezig een kleine massapsychose te
> ontketenen met al die vage berichten?
> Terzake. Misschien heb ik de persoon gezien die de brief
> in jouw bus deponeerde. Toen ik gisteravond terugkeerde
> van mijn werk, reed ik door de straat en zag een lange
> gestalte voor de deur van nummer 6 staan. Aanvankelijk
> sloeg ik daar geen acht op. Ik dacht dat het een van de
> forser uit de kluiten gewassen medebewoners (m/v) van de
> straat was, die bij jou een wijntje kwam drinken. Omdat
> het Concertgebouw vol zat - alweer Mahler, die
> sombermans blijft maar volle zalen trekken - heb een
> kwartier in de buurt rondgereden om een parkeerplaats te
> vinden. Ik ben jouw woning een paar keer voorbijgereden
> en steeds drentelde die lange daar rond. Toen ik
> uiteindelijk om de hoek een plekje vond, ben ik eens even
> gaan kijken bij nummer zes.
> De lange figuur stond daar nog steeds, gekleed in een
> lange donkere jas. Toen ik hem van enige afstand
> aansprak, dook hij met zijn hoofd weg in de kraag van
> zijn jas, mompelde iets met een zware basstem en liep
> snel weg. Het enige wat ik duidelijk heb kunnen waarnemen
> is dat hij een opvallend kaal hoofd had. Opvallend, want
> er leek geen haartje meer op te zitten. Zijn schedel
> glansde in het licht van de straatlantaarns. Verder zag
> ik nog dat hij - ik ga er vanuit dat het een manspersoon
> was - hoge leren laarzen droeg, model legerschoeisel.
> Aanvankelijk wilde ik hem achterna gaan, maar mijn door
> drank en sigaretten geteisterde fysiek maakte een
> achtervolging bij voorbaat kansloos. Ook schoot mij de
> lagere-school-wijsheid te binnen dat je niet moet gaan
> matten met jongens die groter zijn. Toen hij wegliep, zag
> ik dat hij even aarzelde voor nummer 31, maar vervolgens
> snel de hoek omsloeg.
> Jammer dat ik je niet wijzer kan maken. Is het een idee
> om die brief eens te laten onderzoeken door een of andere
> gerechtelijke instantie? En heb je al navraag gedaan naar
> dat adres in Engeland? Dat zou een aanknopingspunt kunnen
> opleveren. Of bel gewoon eens aan bij 31 en vraag of dat
> studentenmeiske misschien iets weet. Ook die Annet Gelink
> Gallery lijkt mij de moeite van het natrekken waard.
> Tenslotte nog een vraag over Pina Rateltas. Zij wordt
> aangeschreven als Dr. De brief lijkt niet te wijzen op
> activiteiten in de medische sector, dus waarschijnlijk is
> Pina gepromoveerd. Is niet uit te zoeken waar en waarin
> zij haar bewijs van zeergeleerdheid haalde?
> Kortom, veel vragen, maar jij bent de eerstaangewezene om
> op zoek te gaan naar antwoorden. Jij maakt de bewoners
> van dit tot voor kort idyllische straatje gek met vage
> verdachtmakingen. Los van het psychisch ongemak, leidt
> dat ook tot economische schade. Een van de yuppen uit de
> straat wil gaan verhuizen en hij merkte tot zijn schrik
> dat de correspondentie op internet ook al in
> makelaarsland is doorgedrongen. Deze bewoner van een
> benedenwoning schuin tegenover nummer 31 kreeg het advies
> om maar liefst anderhalve ton te zakken met zijn
> vraagprijs.
> Ik wil niet doemdenken, maar mijns inziens speel je met
> vuur. Het gaat nu om geld en dan doen mensen rare dingen.
> Ik wens je veel sterkte en wijsheid toe.
>
> Groet,
> Eric-Jan Weterings
>
___________________________________________________________
Yahoo! Messenger - Communicate instantly..."Ping"
your friends today! Download Messenger Now
http://uk.messenger.yahoo.com/download/index.html
--- "E.J. Weterings" <ej.weterings@...> wrote: >
Date: Sun, 22 Feb 2004 19:49:20 +0100
> From: "E.J. Weterings" <ej.weterings@...>
> Subject: meer over briefbezorgers
> To: ronald <lagedor@...>
>
> Beste Ronald,
>
> Over de brief wil ik het nog even niet hebben. Voorlopig
> kan ik je alleen vertellen dat mijn vage onrustgevoelens
> over deze kwestie die na mijn bezoek aan 31 waren
> weggeëbt, weer behoorlijk de kop hebben opgestoken. Het
> zal wel inbeelding zijn, maar ik betrap mezelf erop dat
> ik toch wat sneller loop als ik het gewraakte pand
> passeer. Ook heb ik het idee alsof, elke keer als ik
> langs die gekke gevel loop, er een koude windvlaag
> opsteekt. Als nuchtere Zeeuw houd ik het er maar op dat
> zo'n bijna-hoekpand windgevoelig is, maar ook bij
> windstil zonnig weer beeld ik mij in die koude vlaag te
> voelen. Ben jij niet bezig een kleine massapsychose te
> ontketenen met al die vage berichten?
> Terzake. Misschien heb ik de persoon gezien die de brief
> in jouw bus deponeerde. Toen ik gisteravond terugkeerde
> van mijn werk, reed ik door de straat en zag een lange
> gestalte voor de deur van nummer 6 staan. Aanvankelijk
> sloeg ik daar geen acht op. Ik dacht dat het een van de
> forser uit de kluiten gewassen medebewoners (m/v) van de
> straat was, die bij jou een wijntje kwam drinken. Omdat
> het Concertgebouw vol zat - alweer Mahler, die
> sombermans blijft maar volle zalen trekken - heb een
> kwartier in de buurt rondgereden om een parkeerplaats te
> vinden. Ik ben jouw woning een paar keer voorbijgereden
> en steeds drentelde die lange daar rond. Toen ik
> uiteindelijk om de hoek een plekje vond, ben ik eens even
> gaan kijken bij nummer zes.
> De lange figuur stond daar nog steeds, gekleed in een
> lange donkere jas. Toen ik hem van enige afstand
> aansprak, dook hij met zijn hoofd weg in de kraag van
> zijn jas, mompelde iets met een zware basstem en liep
> snel weg. Het enige wat ik duidelijk heb kunnen waarnemen
> is dat hij een opvallend kaal hoofd had. Opvallend, want
> er leek geen haartje meer op te zitten. Zijn schedel
> glansde in het licht van de straatlantaarns. Verder zag
> ik nog dat hij - ik ga er vanuit dat het een manspersoon
> was - hoge leren laarzen droeg, model legerschoeisel.
> Aanvankelijk wilde ik hem achterna gaan, maar mijn door
> drank en sigaretten geteisterde fysiek maakte een
> achtervolging bij voorbaat kansloos. Ook schoot mij de
> lagere-school-wijsheid te binnen dat je niet moet gaan
> matten met jongens die groter zijn. Toen hij wegliep, zag
> ik dat hij even aarzelde voor nummer 31, maar vervolgens
> snel de hoek omsloeg.
> Jammer dat ik je niet wijzer kan maken. Is het een idee
> om die brief eens te laten onderzoeken door een of andere
> gerechtelijke instantie? En heb je al navraag gedaan naar
> dat adres in Engeland? Dat zou een aanknopingspunt kunnen
> opleveren. Of bel gewoon eens aan bij 31 en vraag of dat
> studentenmeiske misschien iets weet. Ook die Annet Gelink
> Gallery lijkt mij de moeite van het natrekken waard.
> Tenslotte nog een vraag over Pina Rateltas. Zij wordt
> aangeschreven als Dr. De brief lijkt niet te wijzen op
> activiteiten in de medische sector, dus waarschijnlijk is
> Pina gepromoveerd. Is niet uit te zoeken waar en waarin
> zij haar bewijs van zeergeleerdheid haalde?
> Kortom, veel vragen, maar jij bent de eerstaangewezene om
> op zoek te gaan naar antwoorden. Jij maakt de bewoners
> van dit tot voor kort idyllische straatje gek met vage
> verdachtmakingen. Los van het psychisch ongemak, leidt
> dat ook tot economische schade. Een van de yuppen uit de
> straat wil gaan verhuizen en hij merkte tot zijn schrik
> dat de correspondentie op internet ook al in
> makelaarsland is doorgedrongen. Deze bewoner van een
> benedenwoning schuin tegenover nummer 31 kreeg het advies
> om maar liefst anderhalve ton te zakken met zijn
> vraagprijs.
> Ik wil niet doemdenken, maar mijns inziens speel je met
> vuur. Het gaat nu om geld en dan doen mensen rare dingen.
> Ik wens je veel sterkte en wijsheid toe.
>
> Groet,
> Eric-Jan Weterings
>
___________________________________________________________
Yahoo! Messenger - Communicate instantly..."Ping"
your friends today! Download Messenger Now
http://uk.messenger.yahoo.com/download/index.html
Palestrini,
Onze vragen over P-31 hebben blijkbaar ergens iets losgewoeld.
Gisteravond, toen ik thuiskwam van een bezoekje aan vrienden, vond
ik op de deurmat een blanco envelop met een fotokopie van een brief
erin.
Het was een brief die zo'n anderhalf jaar geleden door de
huisbewaarster aan Pina Rateltas werd gestuurd, die zelf toen
blijkbaar in Londen verbleef.
Hoewel de tekst nog meer vragen oproept, geeft ze toch een duidelijk
signaal van een geheimzinnig netwerk van relaties, waarin P-31 een
zekere, misschien zelfs cruciale rol speelt.
Ik wil hierover geen wilde speculaties doen. Daarom leg ik de inhoud
onverkort aan u voor en houd mij aanbevolen voor suggesties.
RL/P6hs
***********************
Dr. P. Rateltas
22 Onslow Gardens,
Flat 3
South Kensington
LONDON SW7
Amsterdam, 11 sept. 2001
Lieve Pien,
Wat goed, dat je dat appartement toch gekregen hebt! Op de foto's
ziet het er fantastishc uit. En dat terrasje is echt het einde.
Hartstikke decadent.
Jammer, dat Yacintha nu weer naar Sao Paulo terugmoest voor haar
moeder. Ben je wéér alleen. Maar ach, je bent toch altijd weg.
Heb je die vrouw van de National Trust nou nog gesproken? Als het
doorgaat, bel je me toch wel even, hè. Ik ben zooo benieuwd, hoe
het
afloopt.
Hier is alles goed. Je schilderij is eindelijk gebracht. Wat een
rare man is dat, zeg, die antiquair. Waar heb je die nu weer op-
gedoken? Met zo'n belachelijk drafje en achter werkelijk elke zin
zegt ie "Ja, mag 't even?" Hij heeft een mannetje
langsgestuurd om
het doek op te hangen en het lichtje ervoor aan te leggen.
Ik had van tevoren de gordijnen in de achterkamer opengeschoven en
de ramen opengezet. Alle beelden had ik weggeborgen, maar toch
voelde hij blijkbaar wat, want hij werd steeds nerveuzer en hoewel
hij behoorlijk zweette, wou hij niets drinken. Toen hij klaar was,
sprong hij met drie treden tegelijk de trap af. Arme man!
De kamer is nu weer afgesloten en verduisterd, alleen het eeuwig
lichtje brandt. De kaarten heb ik op de tafel uitgespreid, zoals je
gezegd had. Alles staat klaar voor als je terugkomt.
Er lag een briefje in de bus van de makelaar. De eigenaresse wil een
watermeter laten plaatsen en daarvoor moet er naar de
bovenverdieping een nieuwe stijgleiding worden getrokken. Ik heb
`m gebeld en gezegd, dat je daar niet op zit te wachten, maar er
viel niet aan te ontkomen. Het heeft iets met subsidie van de
gemeente te maken. Nou, als 't zover is, zie ik het wel.
Vorige week sprak ik Roswitha nog. Ze heeft problemen met haar
vriendin en ze wil uit de kring stappen. Ze begrijpt heel goed, dat
het niet kan, maar omdat jij er niet bent, denkt ze dat ze kan doen
wat ze wil. Ik heb haar nog eens gewezen op de consequenties en ze
zei, dat ze erover zou denken. Het lijkt me goed, als jij haar nog
eens belt, zodat ze geen domme dingen gaat doen.
Volgende week gaat ze twee weken naar Toscane. Misschien moesten we
maar even wachten tot ze weer terug is. Kan ze er zelf nog even over
nadenken.
Was je via je ondoorgrondelijke netwerk al op de hoogte van een
mogelijke nieuwe aanwinst? Ik heb haar vorige maand ontmoet bij de
opening van een tentoonstelling in de Annet Gelink
Gallery, "Angelblood – The human face is an empty force, a field
of death". Ze heet Jitka en is Tsjechisch. We raakten in gesprek en
daarna zijn we naar `t café gegaan. Ik kon alleen nog maar naar haar
kijken. Ze is zó mooi, ik ben helemaal stuk van haar. Ze is bij me
blijven slapen en na een week moest ze terug naar Praag en sindsdien
bellen we elkaar elke dag.
Word nu niet boos, alsjeblieft, want ik kon er echt niets tegen
doen. Het overviel me als een donderslag bij heldere hemel en zij
werd er zelf ook volkomen door verrast. Vrijdag ga ik naar Wenen.
Daar is zij dan ook om een tentoonstelling te openen en dan zien we
elkaar weer. Ik moest haar wel vertellen over de kring. Tegenover
haar kon ik dat niet geheim houden. Dat begrijp je toch wel? Ze was
bijzonder geïnteresseerd, speciaal naar jouw rol.
Ik heb haar natuurlijk niets belangrijks verteld. Ik heb alleen
laten doorschemeren, dat ik haar kan voordragen als aspirante.
Zou je daarover willen denken, alsheblieft? Het is misschien
ongebruikelijk, maar als ik me goed herinner ben jij zelf indertijd
ook via een voordracht bij de kring gekomen. Als ik uit Wenen
terugben, zal ik je bellen.
Wees ondertussen niet bezorgd. Ik ken mijn plichten, dat weet je, en
ook al ben ik verliefd, wat de belangen van de kring betreft, heb
mezelf volledig in de hand.
Veel liefs,
Je altijd toegewijde Anneke
EJ
Uiteraard is dit iets voor de straatsite.
Je had het bericht ook zelf rechtstreeks kunnen sturen.
Gewoon in je adressenbestand opnemen:
Voornaam: Trina
Fam.naam: Pales
Nickname: kies iets leuks of toepasselijks
e-mail: palestrinastraat@...
en klik zei de muis in het voorhuis.
R
--- "E.J. Weterings" <ej.weterings@...> wrote: >
Date: Wed, 18 Feb 2004 18:32:33 +0100
> From: "E.J. Weterings" <ej.weterings@...>
> Subject: Re: Volgende project?
> To: ronald <lagedor@...>
>
> Webmaster: is dit iets voor de straatsite?
>
> Reuze(n)leuke reacties Palestrinastraatboek
>
> Deze week (18-02-04) in De Echo (oplage ruim 50.000) op
> pagina 3 een verhaal
> over het Pstraatboekje, dat in kort bestek de essentie
> goed weergeeft. De
> foto van de auteur is wat minder, want genomen in de
> regen. Een mens kan
> niet alles hebben.
>
> Het maartnummer van maandblad Ons Amsterdam besteedt (in
> positieve zin)
> aandacht aan het prachtwerk, zo meldde de hoofdredacteur
> van dit voor
> Amsterdammers noodzakelijke periodiek.
>
> Een slechts enige minuten lange uitzending van AT5 met
> Clous van Mechelen
> onder de banner 'de straat is jarig' leverde veel
> belangstelling op bij
> boekhandels in de stad, zo bleek mij toen ik deze (en
> vorige) week de
> distributie ter hand nam. (Als kleine zelfstandige moet
> je alles zelf doen).
>
> Geruchten over een aanstaande lofzang in Het Parool heb
> ik vooralsnog niet
> bevestigd kunnen krijgen.
>
> Veel (ex-)bewoners reageerden de afgelopen weken per
> brief, mail of oraal op
> straat op het boekje. Als ik X-benen had, liep ik nu
> zeker naast mijn
> schoenen van vreugde over zoveel lovende woorden.
> Belangrijk vind ik de
> reacties van mensen die blij zijn dat hùn verhaal - van
> een compleet
> hoofdstuk tot een enkele alinea - is gedocumenteerd.
> Verder zijn ook veel
> mensen content dat de locatie waar zij een belangrijk
> deel van hun leven
> doorbrachten, op schrift is gesteld.
>
> Rest nog te vermelden dat de deur van de auteur immer is
> geopend voor een
> bakkie en een babbeltje - want zo doen we dat tenslotte
> bij-ons-op-het-dorp.
>
> ej.weterings@...
>
>
>
___________________________________________________________
Yahoo! Messenger - Communicate instantly..."Ping"
your friends today! Download Messenger Now
http://uk.messenger.yahoo.com/download/index.html
Palestrini,
Ongelofelijk, maar waar. Tot mijn verrassing kreeg ik vanmiddag een mailtje van
mevr. Gram zelf. Het e-mail adres is van een Internet cafe op Barbados.
Ik stuur het bij deze graag aan u door.
---
RL/P6
--------- Forwarded Message ---------
DATE: Wed, 18 Feb 2004 14:11:15
From: "Global Business Centre" <global@...>
To: palestrinastraat-moderator@...
Cc:
Beste buren en straatgenoten,
Toevallig liep ik een Internetcafe binnen en tikte voor de grap
"Palestrinastraat" in. Zo kwam ik bij uw straatpagina uit en tot mijn verbazing
zag ik dat daar een hele discussie gaande is over mijn huis.
Ik kan u verzekeren dat alle commotie nergens op is gebaseerd. Allerlei zaken
zijn uit hun context gehaald en wat sommige mensen aan geruchten en
verdachtmakingen weten te verzinnen, grenst werkelijk aan het onbetamelijke.
Voor mijn interesses verkeer ik het grootste deel van mijn tijd buitenslands en
het is waar dat ik mijn buren nauwelijks ken. Daarvoor ben ik er te weinig en
dan is het nog maar de vraag, of daar wederzijds behoefte aan zou bestaan. In
ieder geval voel ik geen enkele verplichting. Ik heb een huis in de
Palestrinastraat. Het had net zo goed een andere straat kunnen zijn.
Omdat ik voor langere tijd wegblijf, heb ik de sleutel aan een kennisje gegeven.
Zij houdt de boel een beetje voor me in de gaten en mogelijk woont ze er ook af
en toe. Wat ik met mijn huis doe, is mijn zaak en zolang ze geen overlast geeft,
gaat dat verder niemand iets aan.
Wat er over mij persoonlijk op deze 'straatsite' is geschreven, dat ik een
dichteres zou zijn - ik kwam er zelfs een jeugdfoto van mij tegen! - het is te
belachelijk voor woorden. Op dit moment heb ik wel andere dingen aan mijn hoofd,
anders zou ik hier zeker werk van maken. Intussen hoop ik, dat u geen acht zult
slaan op deze publicaties. Het zijn allemaal leugens. Ik mag dan geen juffrouw
Doorsnee zijn, dat geeft niemand het recht mij zwart te maken.
Dank voor uw begrip,
Anna Gram
--------- End Forwarded Message ---------
____________________________________________________________
Find what you are looking for with the Lycos Yellow Pages
http://r.lycos.com/r/yp_emailfooter/http://yellowpages.lycos.com/default.asp?SRC\
=lycos10
Send Email
Offline 
